სახლი იქამაქვს სადაც ვარ და თავად ვარ სახლი,
თავად ვარ ჭერიც, ნათურაც და საკუთარ სივრცეს,
ვანათებ და ვხედავ საკუთარ თავს,
და ვგრძნობ ახლა,თითოეულ ცრემლს ზეცის თვალიდან,
მაგრამ,ეს არ არის წვიმა,
რადგან არ მჯერა უღრუბლო ციდან წამოსული წვიმის,
არც იმის მჯერა რომ ამბობენ მზე პირს იბანსო,
რადგან,არავარ ბავშვი,
რადგან ბავშობაც არვიცი რა არის,
ის ხომ მე არასდროს მქონია,
ალბათ ის არის ნივთი, სათამაშო რომელიც გართობს ,
მე ხომ სათამაშოც არ მქონია,
მაგრამ მქონდა ის რაც არავის არ ქონდა,
ანუ არაფერი!..