იშვიათად ვსაუბრობთ, მონატრებას ვიქარვებთ,
თვითიზოლაციაში ყოფა უფრო რთულია,
თითქოს შენელებული არის დროის სიჩქარე,
თუმცა გაიხედავ და... გარეთ გაზაფხულია.

გარეთ გაზაფხულია, ყვავილობენ ატმები,
უკვე ლექსად ქცეული ალუჩებიც ყვავიან,
მარტმა გაიაპრილა პულსის მცირე მატებით,
სარკმლის პირთან მომდგარი მზის სხივების ხვავია.

იშვიათად ვსაუბრობთ, არაუწინდებურად,
სულში მოლოდინის და დარდისფერი რიტმია,
რატომ არ ჩანს მერცხალი, ან რა უჭირს ბეღურას,
როცა ჩემი თითები ხორბლის მარცვლებს ითვლიან.

გადაიტანს მსოფლიო ამ განსაცდელს, ღვთის მადლით,
საიდანღაც მოსული ნუგეშებით ვივსები,
მერე ვმარცვლავ სიტყვებს და მისით აცმულ მძივს გაწვდი,
შენ კი საინტერესო ისტორიას იხსენებ.

საუბარი მშვიდია, გვერდზე რჩება კითხვები:
სითბო ვის გაუყავი, ან ღიმილი ვის ანდე...
მერე დამშვიდობების ინსტრუქციას მივყვებით -
ჩვენ ხომ კარანტინამდეც დისტანციას ვიცავდით.