ბრწყინავენ ხენი, მორთულნი თეთრად,
გამოწყობილან სპეტაკ კაბებში,
ჯვარდასაწერად თითქოსდა ერთად
ეშურებიან ოქროს კარეტით.

ქარი კი მოსდევს, ფეხდაფეხ მოსდევს,
გრძნობენ მის მძიმე, მსუსხავ ნაბიჯებს
და აათრთოლებს, როს მკლავებს მოხვევს,
სივრცეს დასუსხავს და აატირებს.

                                                        2020. 16/IV