გააღე კარი! იხურება ღრუბლებით ზეცა.
ზეცა გააღე, კარი იხურება!
ზეცა, გააღე კარი!
შემოვიტოვე ჩემი სიზმარი. სამოთხე წინ, უკან - ჩონჩხები შემოვიტოვე. ჩემი სიზმარი - სამოთხე. წინ, უკან - ჩონჩხები.
წვიმამ ზეცის კაბადონი გააპო და დაელეკა
მიწას ძილი და სიზმარი.
შენ ხარ ჩემი კიდობანი,
გადავურჩე არმაგედონს?
თუ ხელებით აპყრობილი შევხვდე მოღიღინე გედებს?
სალვადორის საათივით გაიღუნა ჩაის კოვზი,
ვურევ ჩაის და მომესმის სიმფონია ჩაიკოვსკის.
შენ რა, გინდა რო სივრცე გააპო?
და აუმღვრიო თვალი საათებს?
და სამრეკლოზე იდგეს ალან პო
როცა ეშმაკები თვალებს აანთებს?
მთვარისთვის არცისე ცისფერი ფონია,
ეს რეკვიემია თუ სიმფონია?
ვინ მოუძებნის ვარსკვლავებს ალაგებს?
ვინ ააშენებს სიზმრებს და ქალაქებს,
ნუთუ ნოლანი?
გამრუდებული გიტარის ტანი,
ექოდ ქცეული კივილი ხიდის,
ღამეში დაქრის სუნთქვა სატანის,
და მტკვარზე ცეკვით ქანაობს ხიდი.
ჩვენ მოვუძებნეთ ცხოვრებას როლი,
ჰალსტუხებით და ყავის ფინჯნებით,
ოფისებში და უნიტაზებზე.
ჯვარზე გაკრული როკენკროლი
და რულონებზე დახვეული ბოჰემა.
და ჩვენ, ენიდან გაწოვილი სიხშირეებით
ტვინის ნაოჭებს ვმუხტავთ და ვცეკვავთ,
მარადისობის უფსკრულთან, ძელზე,
სულ შიშვლები და სულ სათნოებით,
და მანაც ხელი მოგვხვია წელზე.
უფსკრული გვიმზერს.
უფსკრული გვიზმერს
და ჩვენ ვირხევით როგორც ნოტები
ჯიმი პეიჯის გიტარის სიმზე.
და კარებს აღებს კაკუნი ღამის,
უკუნი ღამის.
ცაზე მკრთალად ჩანს ცისფერი ფერი.
სხვა არაფერი.