(თეა ცინცაძეს)

ისინი საღამოთი მოდიოდნენ.
სიო მოჰქონდათ ბაღებიდან,
ფანჯრის დარაბებს ვაღებდით და
მერე, სულ რაღაც ორიოდე
საათით რჩებოდნენ-
არაყს გადაჰკრავდნენ საცხონებლად...
სხვაგან გადავდივარ საცხოვრებლად,
ვალაგებ ჩემოდნებს.

თაროზე წიგნები ალაგია,
წასვლა კი ჩემი ალაგია,
რაფაზე ყვავილები სხედან.
მე ვხედავ, როგორ იშლებიან,
ეს კი, პირველადი ნიშნებია
ციროზის. ვხედავ.

ვხედავ რიგებს არყის ხეთა,
დამარიგე, ტკბილო დედავ,
სად მიდიან, საით ნეტავ-
რად მტოვებენ მარტოს ?!

ხმელი პური დამისველე,
დამტოვე და დამასვენე,
ორ-სამ დღეში გამასვენე
იალაღზე მარტის.

საღამოთი მოდიოდნენ,
სულ რაღაცა ორიოდე
საათით და ახლა

ძველ ქოთნებში ამოდიან,
ჩემთან სახლში არ მოდიან,
წასულები გაღმა.

ყვავილებიც გახმა...