ცის კაბადონად გაკრულია შენი თვალები.
დაღლილი გლეხები ბზეს აცლიან შენი თმის ყანებს.
შენს წამწამებზე ისვენებენ ფრენით დაღლილი ჩიტუნიები.
მე და შენ ვსხედვართ დიდ გორაზე, ბუმბერაზ ქვაზე.
ქვაზე, რომელიც მე რძით მკვებავს და შენ ალერსით.
მე გაწვდი ჩიბუხს და ნისლი წვება შენს სასთუმალთან.
შენ იწყებ ტირილს და ჩვენ ვსველდებით.
და როცა დაღლილს ჩემს მკლავებზე მიგეძინება,
დახუჭავ თვალებს და ჩვენ ორივე შევერწყმებით არყოფნის წყვდიადს.