ღამე ზღვის პირას.
ივან ნიკიტინი

სარკეში ,        ცივის  სისოვლით სავსე     
          გამოჩნდა მთვარე -    თოვლისფერფრთება.
ჩუმად,  უსიტყვოდ    დედამიწაზე
.      .  ფეთქდება, იწვის  და იფერფლება.


    შემოეტმასნა,      მჭვირვალე  კანზე,
;  ჰორიზონტს  ნისლის  აბრეშუმები.
  გულ- მკერდი  უცემს  და  ოკეანის
  სულში სიზმრები    შარიშურობენ.


    ბინდში  გემები  ნელა,  რიტმულად
;    თან,ირწევიან, თან, მშვიდად  თვლემენ,
  სანაპირო ,კი , ღრმად        ჩაძირულა,
    ტალღებში ინთებს    ციცინათელებს.

სიჩუმე ახლა,  ხმაურით ფეთქავს,
და აღმაფრენაც  ცად ,განვათავსე.,
ეს, , როცა ღმერთი ახლოა, შენთან, .
  და როცა,სული  ღმერთით  გაქვს  სავსე.


Ночь на берегу моря

В зеркало влаги холодной
Месяц спокойно глядит
И над землёю безмолвной
Тихо плывёт и горит.

Лёгкою дымкой тумана
Ясный одет небосклон;
Светлая грудь океана
Дышит как будто сквозь сон.

Медленно, ровно качаясь,
В гавани спят корабли;
Берег, в воде отражаясь,
Смутно мелькает вдали.

Смолкла дневная тревога…
Полный торжественных дум,
Видит присутствие Бога
В этом молчании ум.