წერილებს მიწერდა ხელაკვრით,
არავინ იცოდა - ვინ იყო.
„ვეწევი, ვეწევი, ხველა კი,
თითქოს ჩვევად მექცა, თინიკო...“

დაწვა ვამჯობინე დახევას,
ნაწნავს ქარიშხალი მივაბი.
„გინდა, მოგიტეხავ ნახევარს?
ოღონდ, ისტორია მიამბე!“

ცივი დავახვედრე სადილი,
გულგრილი სალამის ინათი.
ბებერ ორთუმელთან საძილე
„ღამე მშვიდობისა, თინათინ...“

-სათითს დაგიტოვებ ქონებად
და თუ მწთოლვარებას გადაწყვეტ,
თოვლად გადავიქცეთ, ქორებად,
ციხე-სიმაგრეებს გადავწვდეთ...

მორჩეს. დავივიწყოთ წყენები!
გულის უგულობა - წკვარამი.
ველად გავაჭენოთ ცხენები-
სადმე, საიდანაც, არავინ...