ქარიშხლის შემდეგ,
სადღაც იქ,
თავს როგორა გრძნობს უდაბნო?
მზე ისევ ისე ამოდის,
როგორც აქამდე, მუდამო.
ქვიშის პატარა მარცვლები,
მორჩილები და მორცხვები,
სულ ტალღა-ტალღა წასულან,
შეუკრავთ სულ სხვა ბორცვები...

აქაც,
შემინულ ფანჯრებში,
მზე ძველებურად ამოდის,
მაგრამ ადგილსაც არ ვიცვლით,
სარკე,
საწოლი,
კომოდი.