ნაწვიმარ ქუჩას მივუყვები და შენი მხრები,
ასე მსუბუქი, ასე მშვიდი, ასე უზადო,
ნაცრისფერ ზეცას მივაწვდინე ჩემი შეხებით,
ახლა ლექსს გიწერ, მოფრინდება ღამით მუზა თუ,
მოვიგონიებ ჩვენს ნაბიჯებს, როგორც პა-დე-დეს,
ამინდარეულ ვარდობისთვეს, თმას რომ გიშლიდა...
მე კი, ჩემის მხრივ, მხოლოდ სუნთქვას მოგაკარებდი,
უპრეტენზიოს, მაგრამ შენზე მძაფრი სიხშირის!
ლამანჩელივით აგედევნე, გარეთ კი წვიმდა,
იდექი, როგორც დულსინეა, ღამის პროსპექტზე...
არ დაიჯერებ, არც მე მჯერა, არადა, მინდა,
საოცრად მინდა, გარბოდე და უკან მოგსდევდე!