ათი ნაბიჯი
ახლა ღამეა...სიჩუმე მიხმობს,საათებს ითვლის განთიადამდე
მასთან ვიფხიზლო ,ჯიუტად ითხოვს.ასე აგრძელებს იმწუთს-აქამდე.
შენ ალბათ გძინავს?ან არა,ვცდები.ისევ შორსახარ,ისევ აქედან მინდა მოგიხმო,უსიტყვოდ,უხმოდ, თითქოს ფიქრები ისევ ახირდა.
მონატრებისას,სიყვარულისას ასე გრძელდება დაუსრულებლად,ეს იმედები,ეს ოცნებები,უფერულია აუსრულებლად
არვიცი რავქნა,არვიცი რატომ?
ახლაც ვიგრძენი ბზარები ხმაში,
გამოვიარე ხუთი ნაბიჯი...
შენი ნაბიჯი?
არ დამხვდი მაშინ.