ღამეს სიმშვიდე როდი შერჩა,
არის უმსგავსოდ უხიაგი,
იცინის კაცი-უჰიუგო,
ჯოტოსთან, მერე ბოტიჩელთან.
ლაყბობს პარიზზე და ვერონაზე,
კაცი-უჰიუგოდ მოცინარი,
ჭასთან გადახრილა ოწინარი,
წყალს სვამს გადაღლილი ვერონეზე.
უკვე შეღამებამ მოატანა,
სუფრაც გაიშალა სატრაპეზო,
სხედან მხატვარი და მატრაბაზი,
ისმის მწუხრიპირის სულთა-თანა.
ღვინოც შეისმება ბარძიმიდან,
მთვრალზე მტერიც ხდება მოკავშირე,
ვიტყვი-გაუმარჯოს ოჩამჩირეს,
სოხუმს, ვიდრე იყო არძინბამდე,
სოხუმს, როგორც არის შამბას მერე...
მინდა გადაივსოს ერთი ღამით,
გინდაც ღიმღამით ან უღიმღამოდ,
მთელი სტადიონი-ბომბონერის,
ყველა ლამაზმანით, ვისაც ვწერდი,
ლექსებს, წერილებს და მონოლოგებს,
ზოგთან მნე ვიყავი, კინოლოგიც,
ზოგთან ჩადისა და კაპო-ვერდეს,
ექსპედიტორი და ისტორიის
მცოდნე, შემსწავლელი, პროფესორი,
ვაგლახ, გადამეწვა პროცესორი,
მორჩა ფლირტაობის მისტერია,
უკვე შეღამებამ მოატანა,
სუფრაც გაიშალა სატრაპეზო,
სხედან მხატვარი და მატრაბაზი,
ისმის მწუხრიპირის სულთა-თანა.