ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

                                                                                                        ~~~

    - შენ არ იცი რამდენს მიყვებოდა ნანო შენზე! - თქვა ქალმა და სანის ხელი გაუწოდა.
    სანი საკუთარ თვალებს არ უჯერებდა, რომ მის წინ მდგომი, ტყის ნიმფასავით ლამაზი ქალი ერთ დროს ზუსტად იმავე დაავადებით იტანჯებოდა. სანიმ ყელი ჩაიწმინდა, გაოფლილი ხელი ჯინსზე დაისვა და ანუკას ხელი ჩამოართვა. ანუკა მახარაძე თავის დეიდაშვილზე მთელი თავით მაღალი იყო. გრძელი, ქარვისფერი თმა წელამდე სწვდებოდა და ღიმილის დროს ერთი ლოყა ეჩუტებოდა. ანუკა ლამაზი იყო, უღმერთოდ ლამაზი. როგორ შეიძლებოდა ასეთი ლამაზი ქალი, ასეთი მახინჯი სენით ყოფილიყო შეპყრობილიო, გაიფიქრა სანიმ და იმის წარმოდგენაზე, რომ შესაძლოა ანუკაც თავის დღეს უნიტაზში გადაყუდებული ამთავრებდა, გულში რაღაცამ უსიამოვნოდ გაკენწლა. მეორე, რაც მის წინ მდგომი მომღიმალი ქალისადმი იგრძნო, შური იყო. კეთილი შური, დაასკვნა ბოლოს და თავის გამართლება სცადა. ანუკა, მისგან განსხვავებით, უკვე ჯანმრთელი იყო, ყოველ შემთხვევაში ასე გამოიყურებოდა. ქალის გამომეტყველებაში რომ ვერაფერი დაიჭირა, კითხვა დაებადა, ნეტავ თვითონ როგორ პირველ შთაბეჭდილებას ტოვებდა უცხო ადამიანებში.
    ნანომ ზარის ხმა რომ გაიგო, კარის გასაღებად გაეშურა და ბოდიშის მოხდით, ორივე აივანზე მიატოვა. სანიმ მიმოიხედა და აივანზე დაგდებულ პატარა პუფში ჩაჯდა, ფანჯრიდან დაინახა ოთახში შემოსული ნანოს ქმარი, რომელმაც ხელი აუწია და ცოლს მიუბრუნდა. ანუკამ მეორე პუფი მოითრია და გვერდით დაუჯდა.
    - აბა, როგორ ხარ? - ჰკითხა ქალმა და სანიმ ვერ გაბედა ეკითხა, თუ რამდენი მოუყვა ნანომ მასზე. თუმცა მისი ტონითა და შეცვლილი გამომეტყველებით, დაასკვნა, რომ ქალმა მის შესახებ საკმაოდ ბევრი იცოდა.
    ჯერ მხრები აიჩეჩა, მერე თმაზე ხელი გადაისვა და ნერწყვი ჩაყლაპა. - სიმართლე თუ გინდა, უარესად, ვიდრე ერთი კვირის წინ ვიყავი...
    ანუკამ გაიღიმა და მხარზე ხელი მსუბუქად დაჰკრა.
    - მასე ხდება. ნანომ თქვა, რომ ჯერ მხოლოდ პირველი სეანსი გქონდა. სანამ მცირე შვებას მაინც იგრძნობ, ბევრი დაბრკოლების დაძლევა მოგიწევს. პირველი სამი კვირა ვაკო თერაპევტთან ძალით მიმათრევდა. დედას გეფიცები, გასასვლელში ერთი გაწევ-გამოწევა გვქონდა, აღაირება არ მინდოდა იმის, რომ პრობლემა მქონდა.
    - შენ ვიღაც მაინც გყავს, ვინც ასე ზრუნავს შენზე... - თავი ვერ შეიკავა სანიმ.
    - რავი, ხოო... ისე, მე ცოტა განსხვავებული შთაბეჭდილება დამრჩა შენზე... - მხრები აიჩეჩა ქალმა და ფეხი ფეხზე გადაიდო.
    - როგორი?
    - გინდა ვითამაშოთ? - თქვა მოულოდნელად და აივნის პლასტმასის მაგიდაზე დადებულ ჩიფსებით სავსე თასს დასწვდა. - შეგიძლია კითხვა დამისვა, მაგრამ ყოველი პასუხის სანაცვლოდ ერთი ცალი უნდა შეჭამო!
    - იყოს, მადლობა... - თქვა სანიმ და მუცელში მყისიერად წარმოქმნილი უსიამოვნო გრძნობის მოშორება სცადა.
    - ანუ, მაგალითად ჩემთვის, პირველი წინ გადადგმული ნაბიჯი საჭმლის ჭამა და მთელი ამ პროცესის რაიმე პოზიტიურთან ასოცირება იყო. მაგრამ თუ თამაში არ გინდა, შეგვიძლია რავი.. ნანოს აგრესიულ წითელ თმაზე ან კიდე თაზოს ღიპზე ვილაპარაკოთ! ხანდახან მგონია, რომ თაზოა ორსულად, ნანო კი არა... - ჩაიბურტყუნა ქალმა და ჩიფსი ჩაახრაშუნა.
    სანის გაეცინა და ხელები მოისრისა.
    - და მნიშვნელობა არ აქვს, რომ შევჭამ და მერე ამ სიმძიმისგან თავს გავითავისუფლებ?
    - თავს გაითავისუფლებ? სიმძიმისგან? ვა, წინ მართლა დიდი გზა გქონია შენ, ხო იცი! - გაეცინა ქალს.
    - ეტყობა... - თქვა სანიმ, მერე ჩიფს დასწვდა და პირში გადაიგდო. - რა განსხვავება იგულისხმე?
    - ჯერ ერთი... - ანუკამ ხელებზე შერჩენილი ნაფხვენები დაიბერტყა და ნერწყვი გადაყლაპა. - არ ვიცი ნანომ რა გითხრა, მაგრამ რაც შენ გჭირს და რაც მე მჭირდა ძალიან განსხვავდება ერთმანეთისგან.
    სანის თითქოს მოეყურაო. - როგორ?
    - იმას ვგულისხმობ, რომ საჭმელი არასოდეს გამომიტოვებია... ჰო, ამათთან ერთად იშვიათად ვჭამდი, - თქვა და თვალებით ფანჯრის იქით, ოთახში მოფუსფუსე ნანოზე მიუთითა. - მაგრამ ეგ იმას არ ნიშნავს, რომ საჭმელს ვაცდენდი. გარეთ ვჭამდი, ხან სამჯერ, ზოგჯერ ოთხჯერაც კი! მერე უკან ვიღებდი...
    სანის ამის წარმოდგენაზე სახე დაემანჭა. - მასეთ რაღაცას რა გაკეთებინებდა...
    - მოიცა, ახლა ჩემი გიკვირს?! - ანუკამ ჩაიფხუკუნა.
    - ანუ, არა... მაგრამ ასე როგორ გაძელი? საზიზღრობა არ იყო?
    - ნუ, ხო... მარა საჭმელი უზომოდ მიყვარდა! მძიმე საკვები! მერე ტკბილეული, ვაიმე, ღმერთო, რამდენი პლომბირი მაქვს ნაჭამი გამოცდების პერიოდში, ვერ წარმოიდგენ! ზოგჯერ ვფიქრობდი, რომ ჩემი ცხოვრება იმდენად ცარიელი იყო, რომ მხოლოდ საჭმლით შემეძლო შევსება. თან წონაში მომატების პანიკურად მეშინოდა, ამიტომაც უკან ვიღებდი! რომელ გოგოს უნდა ტახს დაემსგავსოს! მაგრამ აი შენ, - თითი მიუშვირა და თვალები მოწკურა. - როგორც ვატყობ, საერთოდ არ გინდა საჭმელთან შეხება...
    სანი ასეთმა გაცხადებამ ცოტა ხნით დაამუნჯა. ერთმხრივ, თითქოს რაღაც თვითკმაყოფილების გრძნობა დაეუფლა, რომ საკუთარ თავზე კონტროლი მაინც ჰქონდა, ქალისგან განსხვავებით. მაგრამ მეორემხრივ, საშინლად შეეცოდა ანუკა. დღეში ერთხელ თუ აირევდა გულს და ამ აუტანელ გრძნობას ვერაფერს უხერხებდა და რომ გაიაზრა, ანუკა ამას დღეში სამჯერ-ოთხჯერ აკეთებდა და თან რამდენიმე თვის განმავლობაში კი არა, როგორც თვითონ, არამედ წლების მანძილზე?! სანის წარმოდგენაც არ უნდოდა იმ ტკივილის, რასაც ანუკა მა ხნის განმავლობაში გრძნობდა.
    სანი ცოტა ხანს გაჩუმდა და თავი ისევ მარტოდ იგრძნო. იმედგაცრუების დამალვა სცადა, ეგონა მისნაირს მიაგნო, თუმცა ანუკასაც მხოლოდ რაღაც გარკვეულ ეტაპამდე შეეძლო მისი გაგება.
    - და შენებს როგორ უთხარი? - იკითხა სანიმ და ჩიფსი შეჭამა. ნანოს მოყოლილი ჰქონდა, მაგრამ ჯობდა მისი პირიდან გაეგო, ბოლოსდაბოლოს ანუკაზე უკეთ ვინ მოუყვებოდა?
    - ნანომ არ მოგიყვა? მეგონა მოგიყვა.. პრინციპში, ახლა რომ ვუფიქრდები, ალბათ ეგ დღე ყველაზე საშინელი დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში. ნანომ და ჩემებმა გაიგეს, ვაკოს მე თვითონ ვუთხარი... მეტი არავისთვის მითქვამს.
    - რატომ არა? - ჩიფსი ცხარე იყო, სანიმ კიდევ რამდენიმე ჩაახრაშუნა.
    - იმიტომ რომ სხვანაირად დამიწყებდნენ ყურებას! ამდენი წლის განმავლობაში ასე იმიტომ ვმანიპულირებდი საკუთარი სხეულით, რომ ზუსტად ეგ არ მომხდარიყო...
    სანიმ თავი დაუქნია და კიდევ ერთი შეჭამა.
    - და რა მოხდა ბოლოს? რატომ გადაწყვიტე უკეთ გახდომა?
    ანუკამ სევდიანად გაიღიმა.
    - ჩემმა თერაპევტმა ამიხსნა, რომ თუ გავაგრძელებდი იმას, რასაც ვაკეთებდი, მოვკვდებოდი. სიკვდილი არასოდეს მდომებია... იმის წარმოდგენა, რომ ვაკო დაინახავდა, როგორ ვილეოდი თვალსა და ხელს შუა... - ანუკას სიტყვა გაუწყდა. - მაგას ვერ გავუკეთებდი... ნანო ჩემი ოჯახია, მაგრამ ვაკო... ვაკო ჩემი ყველაფერია დედაჩემის გარდაცვალების შემდეგ... ვაკომ მაგრძნობინა, რომ მის ცხოვრებაში მე ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილი მიკავია, ამიტომ ასეთ რამეს ვერ გავუკეთებდი, ხო ხვდები... ჩემმა თერაპევტმა მკითხა, 'ეს უფრო მნიშვნელოვანია თუ შენი ურთიერთობაო' და, რა თქმა უნდა, ჩემი და ვაკოს ურთიერთობა, ხოდა მოკლედ, მივხვდი, რომ თუ ვაკოს ვუყვარდი, მეც უნდა შემეყვარებინა ჩემი თავი...
    სანიმ თავი დაუქნია. დაფიქრდა და მიხვდა, რომ მის ცხოვრებაში ვაკოსნაირი არავინ იყო.
    - მართლა ასეთი ადვილი იყო? - იკითხა ბოლოს სანიმ.
    - ვაიმე, რა ადვილი... რას ამბობ. - გაეცინა ქალს. - მე და შენ, სანდრო, სინამდვილეში, არც ერთს გვინდა ცუდად ვიყოთ. აი, ახლა ხომ გყავს თერაპევტი? - იკითხა უცებ ანუკამ და სანისკენ შებრუნდა.
    - ჰო, მყავს
    - ხოდა, აი, თავიდან ყველაფერი ნორმალურად იწყება. ენდობი, იმიტომ რომ იცი, ის არ განგსჯის. ხოდა ლაპარაკობთ, ლაპარაკობთ და ბოლოს აღმოაჩენ, რომ ამ ყველაფერს რაღაც თამომწონების ან კონტროლის გამო კი არ აკეთებ, არამედ იმიტომ, რომ ცხოვრების რაღაც ეტაპზე, რაღაც შეგემთხვა, მაგრამ, ბოდიში და, ყველას ყლეზე ეკიდა!
    სანიმ ცხვირი შეჭმუხნა. - რავი, მთლად მასეც არაა...
    - ნუ, მე მასე ვფიქრობდი, სხვათაშორის, ჩემ თერაპევტს ახლაც ეცინება მაგაზე. მაგრამ ერთ დღესაც უკან მიიხედავ და მიხვდები, რომ არავის ადარდებდა და ამიტომაც არ სწავლობდი საკუთარი თავის გაფრთხილებას!
    - მე ძაანაც ვუფრთხილდები თავს... - თქვა სანიმ.
    - მართლა?
    - დახმარებას ხომ მივმართე? თერაპიის კურს ხომ ვიტარებ? - თქვა ჩიფსის ჩახრაშუნებს შორის.
    - ჰო! მართალი ხარ... - თქვა ანუკამ და ჩაახველა. - და ორმაგად უფრო მამაცი ხარ, ვიდრე მე! ამას შენით მიხვდი, არავის დასჭირვებია შენი კარში გათრევა. მიხვდი, რომ პრობლემა გქონდა და ყველაფერს აკეთებ ამის გამოსასწორებლად.
    - ზუსტადაც!
    - მაგრამ დარწმუნებული ხარ, რომ საკუთარ თავს იმდენად კარგად იცნობ, გაიგო, რაც ხდება შენ თავს?
    - რა თქმა უნდა, მე...
    ანუკამ ჩიფსების ცარიელი თასი დაანახა.
    - ათი წუთის წინ, სანამ დაჯდებოდი სავსე იყო, მე მხოლოდ ერთი ვჭამე
    სანიმ შუბლი შეკრა. პირველი სამი ახსოვდა, მერე სათვალავი აერია. არადა, ყოველთვის თვლიდა ხოლმე! ჩვეულ შიმშილს ისე აღარ გრძნობდა, მაგრამ ნუთუ მართლა ისე შეჭამა ჩიფსებით სავსე ჯამი, რომ საერთოდ არ დაფიქრებულა? ბოლოს როდის იყო, როცა ისე ჭამა, თითოეული ლუკმა არ დაეთვალა? ჩვიდმეტის რომ იყო? ან შეიძლება თექვსმეტის.
    - რა.. რანაირად გააკეთე!
    ანუკამ გაიღიმა.
    - პირველი ნაბიჯი იმ ადამიანებთან ერთად ჭამაა, რომლებიც არ განგსჯიან იმის გამო, რასაც ჭამის მერე გააკეთებ!
    სანიმ ჩაახველა და გამოტყდა, - ჭამა უფრო ადვილი გახდა, რაც მშობლებთან ერთად აღარ ვჭამ...
    - რა თქმა უნდა! საჭმელს შენთვის უნდა ჭამდე და არა სხვებისთვის.
    - ნუ, საერთოდ არ მახსოვს, როგორ შევჭამე ესენი. ალბათ, თუ არ მემახსოვრება, აღარც ვინანებ რომ ვჭამე.
    - არ ნანობ, იმიტომ რომ საჭმელი კი არ იყო მთავარი აქ, - თქვა ანუკამ. - არამედ ახალი მეგობრები!
    სანის არც უცდია თავისი სკეპტიკურობის დამალვა. - ვითომ?
    - მაგას მხოლოდ ერთი გზით გავიგებთ!


                                                                                                        ~~~
    მეორე დილას, თორმეტს ზუსტად სამი წუთი აკლდა, როცა კლინიკის შენობას მიუახლოვდა. მოსაცდელში რომ დაეწყო ლოდინი, შეიძლებოდა გადაეფიქრა კიდეც, ასე ვერ გარისკავდა. მასეთი თავდაჯერებულიც არ იყო საკუთარ თავში. ხოდა, სანამ გადაიფიქრებდა, მძიმე კარი სასწრაფოდ გახსნა და შენობაში ჩქარი ნაბიჯით შევიდა.
    - დილა მშვიდობისა! - თაკომ თავი ამოყო და შემოსულს გაუღიმა. - ქალბატონი მაია, უკვე...
    - ჭკადუა, შემოდი.
    თაკომ სიტყვის დამთავრება ვერ მოასწრო, რომ მისმა თერაპევტმა კაბინეტისკენ ხელით ანიშნა. მერე თბილად გაუღიმა და სანიმ იგრძნო, როგორ მოეშვა კისრის დაჭიმული კუნთები. მაიას მუქი მწვანე შარვალ-კოსტიუმი ეცვა, რომელიც სანის აზრით საკმაოდ ძვირადღირებული უნდა ყოფილიყო, თუმცა მერე გაახსენდა, პაციენტებისგან იმდენს იღებდა, რომ მისგან ძვირფასი ტანსაცმელი გასაკვირი არ უნდა ყოფილიყო. თაკოს თავი დაუქნია მისალმების ნიშნად და მაიას კაბინეტისკენ გაჰყვა.
    კაბინეტში შეულმა ნერწყვი გადაყლაპა. მაია თავის სავარძელში სიტყვის უთქმელად ჩაჯდა. სანიმ ქურთუკი გაიხადა და იქვე, საზურგეზე მიდო. ქალს თვალს ისევ ვერ უსწორებდა.
    - აბა, როგორ ხარ?
    - ნორმალურად... - ჩაიბურტყუნა ისე, რომ მაგიდის ერთი წერტილისთვის თვალი არ მოუშორებია.
    - როგორი კვირა გქონდა?
    - ნორმალური...
    - შენები როგორ შეხვდნენ გამოჯანმრთელების პირველ კვირას?
    - გამოჯანმრთელების რა გითხრათ... - თქვა სანიმ და ხელისგული მოიფხანა. - სეანსის მერე ერთი დღეც ვერ მოვითმინე, რომ გული არ ამერია...
    - რამდენი საჭმელი გააცდინე ან ამოიღე პირველი სეანსის მერე?
    სანიმ გადათვალა. პარასკევს ერთი, შაბათს ორი. კვირას არც ერთი. სამაგიეროდ, ორშაბათს ისევ უნიტაზზე გადაეყუდა და სადილიც გამოტოვა. გუშინ მხოლოდ საუზმე გამოტოვა, საღამოს ნანოსთან გავიდა და...
    - ექვსი... - სანიმ ახლაღა გაიაზრა, ყბა ჩამოუვარდა. - მხოლოდ ექვსი!
    - ესე იგი ექვსი?
    - ჰო! მხოლოდ ექვსი! - სანიმ აიხედა, მაიას გაღიმებული სახის დანახვაზე, თვითონაც გაეღიმა. წინა ოთხშაბათს აბაზანის ცივ იატაკზე დამხობილი იმაზე მოთქვამდა, რომ მაიას იმედებს გაუცრუებდა. სინამდვილეში კი მის ყველა მოლოდინს გადააჭარბა. - ვერ ვიჯერებ
    - ხედავ რა შეიძლება მოხდეს, თუ მოიწადინებ და ცდი?
    სანის პირველად გაეცინა დღეს, ვერ მოითმინა და თქვა, - რაღაც მასეთი დედაჩემმაც მითხრა, მგონი
    - ნამდვილად ჭკვიანი ქალი ყოფილა დედაშენი! აბა! ამ კვირაში რა მოხდა ისეთი, რისი მოყოლაც გინდა?
    - იმდენი რაღაც იყო, დიდი თუ პატარა, რომ დარწმუნებული არ ვარ, რით დავიწყო.. მაგრამ ყველაზე დიდი ნაბიჯი, ალბათ ის იყო, რომ მშობლებთან ერთად ჭამა შევწყვიტე
    - მერე, რა შედეგი აქვს?
    - რაღაცები ნამდვილად გააადვილა. გუშინ საღამოს ნანოსთან ვიყავი, მისი დეიდაშვილი გავიცანი, ანუკა... იმასაც დაახლოებით იგივე რაღაც სჭირდა. - ბოლომდე დარწმუნებული არ იყო რა ერქვა ანუკას დაავადებას. - თქვა, რომ ჩემსავით ანორექსიკი არ იყო, მაგრამ რაღაცებს, რასაც ვგრძნობდი, სიტყვის უთქმელად ხვდებოდა.
    მაიამ თავი დაუქნია. - კარგი იყო იგივე გამოცდილების მქონე ადამიანთან საუბარი?
    - ანუკას არ იცნობთ, ძირითადად ის ლაპარაკობდა!
    მაიამ ისევ გაიღიმა, მაგრამ არაფერი უთქვამს. მაია სანის საუბრისგან თავის დაძვრენის საშუალებას არ უტოვებდა, რაც ერთ-ერთი ყველაზე რთული ფაქტორი იყო ამ თერაპიის პროცესის. მაია იქამდე ალაპარაკებდა სანის, სანამ ეს უკანასკნელი საჭირო სიტყვებს არ იპოვიდა იმის ახასნელად, რაც მაიამ უკვე იცოდა.
    - ანუკასთან საუბარმა რაღაც დონეზე დამაწყნარა. - აღიარა სანიმ. - მას კარგად ესმის, რომ საჭმელი ყოველთვის საჭმელი არ არის, რასაც ყველას ვერ აუხსნი, ვისაც იგივე არ გამოუცდია, რაც მე ან მას. თუმცა, მითხრა, რომ დასახმარებლად თავის შეყვარებულს ეყრდნობოდა, მე კიდე შანსი არ არის, ერთ ადამიანს ჩემ მთელ ტვირთვს ვერ ავკიდებ. მერე თან ვფიქრობ ვინ შეიძლება იყოს ის ერთი, და იმასაც კარგად ვაცნობიერებ, რომ რაღაც უნდა მოვიმოქმედო, სანამ რაიმე ნაბიჯს გადავდგამ წინ.
    - მაგალითად?
    სანიმ ფეხი შემოიკეცა და ღრმად ჩაისუნთქა.
    - მინდა სხვებს ამის შესახებ ვუთხრა...
    - თუკი შენ ასე ფიქრობ... - მაიამ სიტყვა გაწყვიტა და სანიმ ამოხედა. - თუმცა, გირჩევ სიფრთხილე გამოიჩინო, რაოდენობა კარგად გათვალო... თუკი მათ თვალში ამ დაავადებასთან ასოცირდები, მერე შენც გაგიჭირდება საკუთარი თავი სხვანაირად დაინახო
    - იმას კი არ ვამბობ, რომელიმე არხს ინტერვიუ მივცე, მეთქი... ვფიქრობ ჩემმა მეგობრებმა უნდა იცოდნენ
    - აჰ, ეგ შეიძლება დაგეხმაროს, მაგრამ მეგობრებს და ოჯახს ხომ უკვე უთხარი?
    - დედაჩემი მიხვდა, ნანოს და ანუკას კი ჩემს მეგობრებს ვერ დავარქმევდი... ისე, ახლა რომ ვფიქრობ, მგონი უცხოებთან უფრო ადვილია ამაზე ლაპარაკი, ვიდრე იმ ხალხთან, ვისზეც ვზრუნავ და ვინც ჩემთვის მნიშვნელოვანია.
    - რატომ გგონია ასე?
    სანიმ მხრები აიჩეჩა.
    - ისინი, ვინც ამის შესახებ იციან, კარგად არ მიცნობენ, ასე არაა? ნანოს მხოლოდ მაშინ ვხვდები, როცა თმას ვიჭრი, ისე ათასში ერთხელ თუ მოვიკითხავთ ერთმანეთს. ანუკა სულ ახლახანს გავიცანი და წარმოდგენა არ მაქვს, რა ურთიერთობა მექნება მასთან მომავალში, ვიმეგობრებთ თუ ნაცნობებად დავრჩებით. მამაჩემის თვალში ექვსი წლიდან მარცხი ვარ, იმაზე დიდი მარცხი, ვიდრე თავისმა კომპანიამ განიცადა რამდენიმე წლის წინ, მაგრამ აი გეგესთვის ამის თქმა... რა ვიცი...
    - მგონი რომ იცი, - შეაშველა მაიამ.
    სანიმ ამოიგმინა და თვალები ხელისგულებით მოისრისა.
    - უნდა ვიფიქრო... უეჭველი ვიცი, რომ სხვანაირად შემომხედავს. ყველა მასეა, ისე მიყურებენ გეგონება შუშის ვიყო და როგორც კი ჩანგალს შევეხები, მაშინვე ათას ნაწილად დავიმსხვრევი. მერე გეგემ უკან რომ მოიხედოს და ჩვენი მეგობრობა სხვანაირად დაინახოს?
    - მაგას რატომ იზამს?
    - რავი, იმიტომ რომ ვერასოდეს ვერაფერს ამჩნევდა! - ხმას აუწია სანიმ. - ბოლო ცხრა წლის განმავლობაში, არც ერთ მნიშვნელოვან ეტაპზე; არც მისი ქორწილის, არც ტყუპების დაბადების, არც ტასოსთან ყოფნის პერიოდში, - სხვათაშორის ტასოც თვითონ გამაცნო და ურთიერთობისკენ მან მიბიძგა! - არ ყოფილა არც ერთი მომენტი, როცა მშიერი არ ვიყავი! მისი ნდობა რომ დავკარგო მერე?
    - ტასო? ტასო ჭყონია?
    სანიმ თითები დაიტკაცუნა. - ჰო, ერთად ვიყავით ერთი წელი.
    - იყავით? დაშორდით?
    - ვიცი, რომ იცით... მთელმა ქვეყანამ იცის... - თქვა და ხმაში მობეზრება ვერ დამალა. მერე გაახსენდა, რომ რამდენიმე იაფასიანმა გამოცემამაც გააშუქა მისი, ასე ვთქვათ, კრახგანცდილი სიყვარულის ამბავი და სახე მოებრიცა.
    - მნიშვნელობა არ აქვს, ვიცი თუ არ ვიცი შენი და მისი ისტორია, - შეეპასუხა მაია. - მთავარია შენ თვითონ მოახერხო და სწორად გადმოსცე რაც მოხდა...
    - მაგაზე ლაპარაკს არ ვაპირებ, უფრო სწორად, მასზე ლაპარაკი არ მინდა. - სანიმ თავი გაიქნია.
    - მაშინ რაზე გინდა ლაპარაკი?
    - სხვა სიტყვებით ვერ ავუხსნი ჩემ მდგომარეობას? - იკითხა სანიმ. - იმ სიტყვას თუ გამოიყენებ...
    - ანორექსიას? - ჩაეჭრა სიტყვაში მაია.
    - მაგ სიტყვას ვერ ვიტან, - სანი დაიჯღანა. - თანაც, შეიძლება ვერ მიხვდნენ, ყველამ არ იცის...
    მაიამ კალამი გააჩერა.
    - შენი დაავადება კვებითი დარღვევების ფართო სპექტრში ექცევა.
    - აი, ეგეც კი უკეთ ჟღერს, ვიდრე ის სიტყვა.
    მაიას გაეღიმა.
    - როცა მათთვის თქმას დააპირებ, სანდრო, არ არის აუცილებელი უთხრა, რომ ანორექსიკი ხარ. უამრავი გზა არსებობს, შენი მდგომარეობის ასახსნელად, მთავარია მიხვდე რომელი გამოიყენო, თან იმასაც ხომ აქვს მნიშვნელობა, ვის უხსნი? არა?
    - ალბათ? არ ვიცი, კარგად ვერ ვხვდები რას გულისხმობთ...
    მაიამ კალამი ისევ აიღო.
    - აი, გეგე ახსენე. შენი საუკეთესო მეგობარია?
    - საუკეთესო მეგობრები ცოტა მყავს, - თავი დაუქნია სანიმ. - გეგე თან ჩემი ბიძაშვილია, თან საუკეთესო მეგობარი. მაგრამ ჰო, ყველაზე მეტად გეგესთვის თქმის მეშინია...
    - რატომ?
    - ალბათ იმიტომ, რომ გეგეს ის ცხოვრება აქვს, რომელიც მინდა. ცოლად ის მოიყვანა, ვინც უყვარდა. ყავს ორი შვილი, რომლებიც ამ ქვეყნად ყველაფერზე მეტად მიყვარს. უბედნიერესი კაცია და არ არსებობს მისთვის პრობლემა, რომელიც მოგვარებადი არ იყოს. როცა ვფიქრობ, როგორი ვიქნებოდი ოცდაექვსი წლის ასაკში, გეგეს ვხედავ და არა ჩემ თავს.
    - მაგიტომაც მიეცი უფლება ტასოსთან ურთიერთობაში სერიოზული ნაბიჯის გადადგმისკენ ებიძგა?
    სანიმ მკაცრად გახედა ქალს და თითი გაუშვირა. - ვიცი რის გაკეთებასაც ცდილობთ, და კიდევ გეუბნებით, რომ მასზე საუბარს არ ვაპირებ!
    - შენი ნებაა
    მაია მას არ განსჯიდა. ნეიტრალობას ინარჩუნებდა და სანისაც არაფერი უნდოდა მისი გამგები, კეთილი მზერის დანახვაზე მეტი. სანის ვინც ცხოვრებაში აკლდა, იყო ის, ვინც სწორ კითხვებს დაუსვამდა და იმ სიტყვებს ეტყოდა, რომელიც გამთელებაში დაეხმარებოდა.
    - მანდამდეც მივალთ... - თქვა სანიმ ბოლოს, - მომავალში... ძალიან, ძალიან შორ მომავალში, როცა მზად ვიქნები
    - ძალიან კარგი, - მის ტონში იგრძნობოდა, რომ სანის იმაზე ნაკლები დრო დასჭირდებოდა ამ თემაზე სასაუბროდ, ვიდრე თავად ეგონა. - შენი მეგობრისთვის თქმას რომ დააპირებ, ჩემი რჩევა იქნება, უთხრა, რომ საჭმელს ისე არ აღიქვამ, როგორც ყველა დანარჩენი. საჭმელს უყურებ და ფიქრობ რომ თეფშზე ყველა შენი განცდილი მარცხი დევს. ხოლო ერთადერთი გზა, ამისგან დასახსნელად და გადასარჩენად, რაც არ უნდა ირონიული იყოს, მისი არ ჭამა მიგაჩნია.
    სანიმ თავი დაუქნია.
    - მერე შეგიძლია დაარწმუნო კიდეც, რომ მას არაფერს აბრალებ...
    - ვაბრალებ... - თქვა სანიმ.
    - რატომ? - იკითხა მაიამ, თუმცა გაკვირვება არ დასტყობია.
    - არა მარტო გეგეს, არამედ ყველას გარშემო. შეიძლება იმ დაწყევლილი არჩევნების დროს გასაგები იყო. პირველ წელს როცა ვერ ვჭამდი, ყველას თავისი პრობლემა ჰქონდა. ამდენი გამოსვლებითა და მიტინგებით დაღლილი, ყველა საკუთარი ტყავის გადარჩენაზე ფიქრობდა. მერე, როცა ყველაფერი დამთავრდა, ყველამ სხვანაირად დაიწყო თავიანთ პრობლემებთან გამკლავება. მე კი ისევ ისეთი ვიყავი, ჩემი ჩვევები არ შეცვლილა, თან ყოველთვის გამხდარი ვიყავი, კაცი-შვილს არ უფიქრია რა ხდებოდა ჩემ თავს...
    - ეგ უფრო უმეცრებასა და გულგრილობაზე მეტყველებს, მაგრამ მათ რატომ აბრალებ?
    სანი უფრო მეტად მოიკეცა სავარძელში. - ყველასთვის არსებობს რაღაც გადამწყვეტი მომენტი?
    - რას გულისხმობ?
    - ყველა ანორექსიკს, - მკაფიოდ გამოკვეთა სიტყვა სანიმ, - აქვს აი, ის ერთი მომენტი, როცა აცნობიერებენ, რომ ყველაფერი გაუვათ? არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენად შორს შეტოპავენ, რომ არავის ადარდებს იმდენად, რომ ეს შეამჩნიონ?
    - ყველა შემთხვევა განსხვავებულია...
    - მაგალითად, მე მქონდა ისეთი მომენტი, როცა თავის მოკვლას ვდილობდი, მაგრამ ვერავინ ვერაფერი შეამჩნია.
    მაიამ თავი დაუქნია და ბლოკნოტში რაღაც მოინიშნა.
    - როდის?
    - ჩემს პროცესზე... რამდენიმე ბრალდება მქონდა, მათ შორის უნივერსიტეტის დარბევის მცდელობაში თანამონაწილეობა და განზრახ მკვლელობა, თუმცა, როგორც იცით ბრალი არ დამიმტკიცდა...
    - რა თქმა უნდა
    - მაგრამ წარმოდგენა არ გაქვთ როგორ მოვედი მანამდე
    - ხოდა მომიყევი...