რა სხვაობაა საპირისპირო ვერსიასა და
იმ არსებული პიროვნების უკუსვლას შორის,
რომელშიც ისე მოკალათდა თვინიერება
როგორც ჰამაკში გადაღლილი უფორმო ტანი
კატის თუ კაცის. მისავათდა ქარმა არწია.
ასეთ სანიშნეს მოცულობა როგორღაც შერჩა.
შიგ დაბეგვილი ემოცია სადღაც იხშობა,
თუმცა ხანდახან ზანტად მაგრამ მაინც წრიალებს.
ვინ იცის იქნებ საიდანმე ალბათ იყნოსა,
მკვდარი მიზანი როგორ გახდა მკვეთრი და ხრწნადი,
თითო უჯრედის გამოშრობით ნესტი შეიმკო,
შემოიფხიკა სივიწროვე, გახდა მანძილი,
მერე იმ სახის ნაკვალევში გადანაწილდა,
რომლითაც სხვები სამუდამოდ გამოაჯავრა.
საბელგაკვნეტილ პირუტყვივით ისე დაიძრა,
თითქოს შეეძლო იმავე გზით შინ დაბრუნება,
რომლითაც მხოლოდ თავის ირგვლივ ტრიალი შერჩა
და შეკვეცილი გამბედაობა მოისაკლისა;
ვერც სიტყვა დათმო, ვერც იმედი აღმოაცენა,
ვერც დრო იხელთა იმ სიზმარში დარჩენილიყო,
რომელშიც სულს არ უბერავენ ბაბუაწვერებს.