წერილი N 1
-------------------
დაბადება...
--------------------
განვთავისუფლდი...დავიბადე!(დედის მუცლიდან)
და...საოცრებავ! თითქოს,აქ ჩემს მოსვლას უცდიდა...
ყელში ყულფივით გამომესკვნა...დამესო ხანჯლად...
უბედობა და უიმედო მომავლით დასჯა...
ვუმზერდი გვერდით ამოტუზულ ოხვრა-ვაებას,
როცა ვიცდილე,-ავფართხალდი..."ცხენი" დამება
"თავლაში"-,სადაც ოხრად ყრია ქერი და თივა,
სადაც სიტკბოა,სიმშვიდეა,საგრძნობლად თბილა...
პირველ ცდაზევე განვიცადე სასტიკი მარცხი...
წადინობაზე?(მეც იქ ვიყო) კეჩოზედ დამცხეს!
-ვინ აგდიხარო?სხვის თავლაში შენს "ჯანდაკს" აბამ!
უკითხავად რომ აგვიცეტდი,ამოგდებთ ლაგამს!
გაოგნებულმა ზეცისაკენ მივაპყრე მზერა,
პატარა ბავშვებს სასწაულის საოცრად სჯერათ...
რომ განმკითხავი სვე-ბედისა,-მოწყალე თვალით
გადმომხედავდა...გაჩნდებოდა იმედიც ხვალის!
ვეხვეწებოდი,მუდარით და ცრემლით შევთხოვდი,
-თხოვნა მაქვს,- მხოლოდ არსებობის...განა მეფობის?
ხომ შეგიძლია,"გარისკო" და გულით ინებო,
რომ შვება ვნახო, "რჩეულებმა" კიდევ,- იმეფონ!
მიღამდებოდა ოცნებებით,ფუჭი იმედით!
მივედი,ვნახე,დავმარცხდი და... ისევ მივედი...
მუხლმოდრეკილი ვეცემოდი სალოცავ ქვასთან...
გაოცება და გაცრუება დიდ საზღვრებს გასცდა...
მე რომ მეგონა- განმკითხავი მიმზერდა ციდან,
ის, თურმე,ნათხოვნს, წვრილთვალება საცერით ცრიდა...
კიდევ შევხედე ამოტუზულ ოხვრა - ვაებას,
გაკვირვებისგან სასომიხდილს ენა დამება!
თურმე, მორკინალს სიბრიყვესთან,ბედი მდევნიდა...
უბედობა რომ მომისაჯა დაბადებიდან!