წერილი N3
------------------
ყრმობა
----------
მე დაგიბრუნდი! ბავშვობაზე სალაპარაკოდ...
შენს გარდა,მაინც არვის ესმის ყრმის ყრუ ტკივილი...
ვიცი,რომ მისმენ! გულდასმით და ულაპარაკოდ,
აცნობიერო,რამ გამრიყა ზღვაში ტივივით!...
ვერ დავიბადე (სამწუხაროდ) ქუდბედიანი
და სავალ გზებზედ დამჩხაოდა,- შავი ყორანი...
ვეცემოდი და არ მყოფნიდა გზა ეკლიანი,
ქვაც მეცემოდა,-გასაკვირად,-აღმა მგორავი...
თოვლის ფიფქივით გაუცხოვდა ღიმილ-სიცილი,
არადა, ბავშვებს, როგორ უყვართ ღიმის ტარება,
ვისთვის შვილი და ვისთვის კიდევ-გველის წიწილი...
ვეძებდი სითბოს...მზრუნველ ხელზედ "გადაბარებას"...
დედა, ყრმა შვილზედ სიხარულის ან,ვერ მომცემი,
(თავის სატკივარს ვერ შველიდა...სულს რომ ღაფავდა)
შვებას მჩუქნიდა დედაშვილურ ხვევნა-კოცნებით,
და სწამდა,საწყალს...დაბრკოლებებს გადალახავდა...
მახსოვს,ურნაში არჩეული პურის ქერქებიც,
(ცეცხლზედ ავლებდა უპოვარი ჩემი მშობელი),
ვღლოღნიდი "ქერეჭს"...დასწავლილი მგლური ხერხებით,
უმწეობაზედ აღრენილი "მეფისტოფელი"...
ვემალებოდი "კვაზიმოდო"-კაცის ნაშიერს!
ობოლ სულში კი, ხვალინდელის იმედს ვსახავდი!
იმაზე ფიქრით,-ვინც მამცირეს...ანდა,მამშიეს,
მუხლზედ დაჩოქილს ჩემს ტახტთანაც დავინახავდი...
არა იმისთვის,რომ მიმეზღო სამაგიერო,
და არც იმისთვის-მომეთხოვა მკაცრად პასუხი!
მეთქვა,-"მოყვასნო"...თქვენ თუ იცით,რითი ვძლიერობ?
იმ "უძლურებით"..(მოკრძალებით,დღეს რომ თავს ვუხრი...)
ხოლო,მათ,ვინაც,შემაშველა მშველელის ხელი,
ხმამაღლა მეთქვა,-არ გამწირეთ? დიდი მადლობა!
ზოგჯერ,უმანკო ცრემლიცაა- ყველაფრის მქნელი!
(სულში რჩენილი ყინულების დროულ სადნობად...)
სიჭაბუკეზე, შენთან მერე ვილაპარაკებ!
არ დამკლებია იმ ასაკშიც,ცრემლი,ტკივილი!
არ მოუსმინო,ნაბიჭვრების "იგავ-არაკებს"...
რომ "გამომრიყეს" გაცოფებულ ზღვიდან... ტივივით!