ამ უნაზესი,
გამჭვირვალე ბაფთის საღამურს,
მონდომებითაც რომ ვერ დაუფარავს ჩემი წელი,
თეძო,
მკერდი,
კერტები,
თოკზე გაფენილს აგონდება შენი  თითები...
და თუმცა სარჭი ვერ იქნება
მათსავით თბილი,
ისევე ცდილობს
არ გააყოლოს ქარს იგი,
როგორც შენ,
უთენია რომ ეჭიდებოდი
მისი კიდის,
შაბიამნისფერ,
ვიწრო არშიებს...

ჰო, მიჯობს ვწუხდე,
მიჯობს თავად გტოვებდე,
ვიდრე ოდესმე ვიგრძო შენგან ამის სურვილი.
ამ დროს თითებში ათასობით ნემსი მესობა,
ვერ გავურბივარ უგულობის ხისტ ინექციებს.
რითიც ვხვდები,
რასაც ნიშნავს
გაყინული სისხლი ძარღვებში.
თუმც გაყინულიც არ ჩერდება, იმსხვრევა და გულსაც მისერავს.

დაე გააუქმდეს
ცალმხრივობა,
ყველა ცალმხრივი
- სიყვარული,
ყველა!
უკლებლივ!
და განა დარდით დაილიოს
ყველა ფუფალა?
მუცლად გაწყალდეს!