გთხოვ, დამიცადე...
                                    დროვ, დამიცადე. გთხოვ, დამიცადე.
                                    მე განვიცადე...
                                    ის განვიცადე და მერე ცამდე,
                                    ისე ავედი, როგორც წავედი ტბაზე,
                                    ისე გავები, როგორც ობობას ქსელში...
                                    არის ამაში რაღაც,   
                                    არის ისეთი,
                                    რამაც მე წამიყვანა სადღაც, ცხოვრების გაღმა
                                    და მერე გალღვა,
                                    გალღვა ოცნება ერთ თბილ საღამოს,
                                    შემდეგ კი გასკდა... გული შენს  გამო.
                                    ჩურჩული ჩუმად გეტყვის: " წამო, შენ გაღმა წამო",
                                    რათა გალღვეს ეს ოცნება, გასკდეს ეს გული,
                                    ჩურჩულმა გითხრას წამო...
                                    მერე კი ჩაქრეს ეს სინათლეც, თვალებში რომ არის,
                                    ჩაწყდეს კივილი, ცამდე რაც ადის,
                                    გაქრეს ეს გრძნობა, რომ არ იცი რად ღირს,
                                    რად ღირს ეს ცხოვრება,
                                    ჯერაც რომ ვერ გარკვეულხარ,
                                    არის დამონება,
                                    თუ ეს დასაწყისია იმ ყველაფრის,
                                    რისიც ეშინია ყველას,
                                    რასაც ვერ უგებს, გაურბის თემას.
                                    გრგვინვა დაგვატყდა თავს!
                                    გმინვა გაისმა ქვათა,
                                    და აკანკალებს ბავშვს-ფერი ნანახი ბრმათა.
                                    ასე ნამღერი ისე ამძიმებს, აგიმღვრევს ფიქრებს,
                                    და სინანულის მორევში გითრევს,
                                    როგორც ამ სიტყვებს,
                                    დაკოჟრილ ხელზე დაიდნობს ფიფქებს...
                                    არაფერს იღებს,
                                    ამ ცხოვრებიდან, დაბრკოლებიდან და მორევიდან არაფერს იღებს,
                                    არ აძლევს ბიძგებს,
                                    რომ წინ წავიდეს ეს დრო და ხანი!
                                    რომ არ აყვირდეს მუნჯი , ქვრივმა არ მისცეს ბანი!
                                    ჩიტი გაფრინდეს და უკან არ მოფრინდეს,
                                    გონება გაგეხსნას და იპოვო ხსნანი, ცხოვრებისგან რომ გიხსნას,
                                    მერე ხმამ ჩუმად გითხრას: " ვერ ეღირსები მიწას"!
                                    და დაიტანჯო მანამ,
                                    სანამ არ იგრძნობ რაა, შენ რომ გაკლია მითხარ?
                                    სანამ იქამდე მიხვალ...
                                    სადღაც ვლივლივებ, შენი არ მესმის,
                                    როცა ვმღერი სულ მაშინ ჩამესმი.
                                    ჩიტი გაფრინდეს და უკან არ მოფრინდეს,
                                    გონება გაგეხსნას და იპოვო ხსნანი, ცხოვრებისგან რომ გიხსნას,
                                    მაინც განაგრძობ კითხვას-
                                    "გთხოვ, დამიცადე....
                                    დროვ, დამიცადე. გთხოვ დამიცადე,
                                    მე განვიცადე...
                                    ის განვიცადე და მერე ცამდე,
                                    ისე ავედი, როგორც წავედი ტბაზე,