პირველი დედაკაცი

            მე ვარ ცოლი , რომელსაც დიდი ჩანთით მიაქვს სახლში პროდუქტი . ჩემი ოფლითა და შრომით მოპოვებული . ვეღარ ვგრძნობ სირცხვილს ბაზარში დგომის , სადაც ყველა გამვლელს პატარა ბავშვივით დავსდევ , რათა იყიდონ ჩემი უვარგისი ფენოვანი , რადგან ვიცი სახლში შვილი მელოდება , რომლისთვისაც მამამისს არაფერი მიაქვს . ვეღარც დაღლას ვგრძნობ ასე დაღლილი და ვეღარც დახეულ ფეხსაცმელს , ყოველ დილით რომ 30 თეთრიანი წებოთი თავიდან ვაწებებ . არ ვიცი საითაა ზღვა და საით მთა . დღიდან გათხოვებისა , კორპუსის ეზო იყო ჩემი ზღვაც , რუჯიც და რესტორანიც . არავინ მყავდა არასოდეს , რონ ჩემთან ელაპარაკა ვინმე მწერალზე , მხატვარზე ან თუნდაც დამპალ კოსმოსზე და აი , ამიტომ არც არაფერი ვიცი ცომის გარდა . ახლა მოვდივარ სახლში , ცალ ხელში ჩემი 8 წლის გოგონას ხელი მიკავია და მეორეში პროდუქტით სავსე ჩანთა . ჩემი ქმარი კი 10 მეტრით წინ მიდის , ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი და ეზოს კაცებს ესალმება - " შევჭამ და ჩამოვალ " .


გაგრძელება იქნება