ზამთარი მოდის,
აქედანვე ჩურჩულებენ ფერდაკარგული ფოთლები,
ზამთარი მოდის,
კანკალებენ სუსტი ტოტები.
ყურებში ოდნავგასაგონად ჩამესმის
კაფვის და ხერხვის ხმა
და ბოლოს, უფრო მკვეთრად - პობის.
ნაჯახის ღონიერი მკლავებით ქნევას
უფრო მალე მოჰყავს ზამთარი.
სუსხი უფრო თამამად იპარება ძვლებში
და ნესტიც მეტ ადგილს პოულობს მოსაკალათებლად,
უფრო მყუდროა ასეთი მკლავები,
უფრო მარტივია მათი გახლეჩა.
შინ შედი მოხუცო,
ჩურჩულებენ ნამცეცა ჩიტები,
შინ შემოდი, ჩემთან გაითბე ჭრაჭუნა გვერდები,
შიშინებს ლეჟერი შეშა ბუხრიდან.

გაზაფხულზე მოვიდნენ,
ნოტიო ქარს გამოყვნენ
და
ერთი კვირა აშენეს მერცხლებმა ბუდე,
ვერაფრით მიუდგნენ ელექტროსადენებით დახუნძლულ კედლებს.
ბუდისთვის განკუთვნილი მიწა
ძირს იყრებოდა,
ტალახს ამაოდ, მაგრამ მაინც ეზიდებოდნენ,
სანამ საყრდენი არ მივუჭედე.
ორნი იყვნენ,
ცოლი და ქმარი,
მალე დასრულდა მშენებლობა
და მათი ფრთების შრაშუნიც მიყუჩდა.
შინ თბილად ჯდომის,
კვერცხების დადების
და ბარტყების გამოჩეკვის ნაცვლად,
ბუდეში სიცარიელემ დაიბუდა,
ერთ-ერთი მერცხალი გარდაცვლილი ვიპოვე,
მეორემ კი არ ისურვა ცალი კედელი ყოფილიყო
და ახალი სახლიდან კვლავ სიცარიელეში გაფრინდა.
რატომ გადწყვიტეს მერცხლებმა ელექტროსადენებზე ბუდის მიყრდნობა?!
სიკვდილის შემდეგ
მერცხლებიც ცაში მიფრინავენ?
ალბათ, არასდროს აიშენებენ ბუდეს და დაკარგულ ქმრებსა და ცოლებს ღია სივრცეში მოძებნიან.

ზამთარი მოდის,
ჩურჩულებენ ფერმკრთალი ფოთლები
და გაზაფხულის,
ჯერაც კვირტობის ამბები აღარც ახსოვთ.
სად ხარ მერცხალო?
გაფრენამდე შენს ძველ ბუდეში არ შემოივლი?

შინ შედი მოხუცო,
შენც ალბათ, ცალი კედელი ხარ,
ამიტომ გიჭირს გვერდების გათბობა,
ჩურჩულებს ქარი.