რა ჯობია მოგონილ ამბებს,
მოგონილ ცრემლებს,
მათ უბრალოდ გამოიყენებ
და არ მოგიწევს თავის მართლება,
მასთან,
ვისაც გული შესტკივა შენზე.

სასაცილოა ვამბობდე,
რომ გავიზარდე და უკვე მივხვდი,
არ უნდა მწყინდეს,
ტკბილი ბავშვობით გაბრუებულთა გაკვირვებული მზერა,
თვალები.
ამ სავსე,
მწიფე თავთავთა ქარში ცეკვა,
მშვიდი შრიალი.
პოზა რომ ჰგონიათ სხვისი
ცრემლი, სიტყვა და...

არ მიკვირდეს მათი წუწუნი,
როგორ სძულდათ პირველი ლიფი,
მე კი ის საწოლშიც მეცვა
და მიხაროდა,
რომ გაცრეცილი პერანგის ქვეშ
მკერდს მიფარავდა,
რომ უცხო თვალი...
უცხო ხელი...

ზემგრძნობელობა,
- ჩემი სისუსტე
და ჩემი ფარი.

რა ბედენაა,
ყანის პირს მიჩვეულ,
ყაყაჩოსა და ღიღილოსთან ერთად,
ცის სილაჟვარდისთვის  თვალისგამსწორებელთ
ვსაყვედურობდე,
მე,
აბაზანის ძველი სარკის ორთქლი და ნესტი...
მათსას მხოლოდ მზეს ვინაწილებ.

სითბო თუ არა,
ნათელი მაინც...
თითები თუ არ,
სიტყვები მაინც...

- ნუ, ნუ ანახებ სარკეს ცრემლიან თვალებს! - მითხრეს.
არ დავიჯერე,
სხვამ ცა,
მე ჩემი თავი
ცრემლიანი დავიმახსოვრე.