როცა ჭაობი გახრჩობს ქალაქის,
როცა ბიჭები გახრჩობს ქალაქის,
როცა გმირობა არის ღალატი,
როცა ღალატის იქეთ არაფრის,
თავი არაგაქვს.
როცა მოტივი არ არის მთვარე,
როცა ხელს გიშლის ჩემი სიმთვრალე,
როცა ქალაქის ხედიცი იკმარე,
და მე ვერგხედავ როგორც მძინარეს,
ან სულაც ფხიზელს.
როცა თენდები  ქალაქთან ერთად,
როცა რაღაცა მეც უნდა მეთქვა,
მეც უნდა მეთქვა...
მაგრამ ვჩუმდები...