დიდ ხანს ცვიოდა ეს ამბები
და დიდი ხანი არ ვიცოდი რა უნდა მექნა.
ჩემი ყურები სახელურ მოფამფალებული კალათასავით
ივსებოდა და ქანაობდა პერიოდულად.
ქანცი ჯერ კიდევ შემრჩენოდა სნმენის და თმენის.
მწიფე ამბები იბეჟებოდა, მკუხეს რა უჭირს,
ზოგს კი რაფაზე ნაგვიანევი პომიდვრებივით
შესუსტებული მზე უჩენდა ცეცხლისფერ ალებს.
რასაც ვერ ვკრეფდი, ფრინველები ინაწილებდნენ,
რასაც ვერ ვკბეჩდი, ნისკარტებით ჩიჩქნიდნენ ალბათ.
ყველას სამყოფი არასოდეს მოიძებნება,
მაგრამ რაც არის დასაბერტყი იქ მიდის ქარიც,
რომ დაარხიოს, ჩამოყაროს წამოსაკრეფი,
მერე გამვლელებს გაუჩინოს ახალი სიტყვა,
კურკის მომწარო გულით ანიშნოს
სიტყვის გატეხვის  უგემოვნობა.
დიდ ხანს ცვიოდა ეს ამბები
და დიდი ხანი არ ვიცოდი რა უნდა მეთქვა,
ან ზოგიერთი ხილის ნათალი,
რომელი ღობის მიღმა უნდა გადამეყარა.