 | ავტორი: ოთარ რურუა
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
8 ოქტომბერი, 2020 |
გიმღერეს სულთათანაო
„ჩემი აკვანი კუბოა,
ზარი გლოვისა - ნანაო,
სული გვამს როცა გასცდება
მიმღერე სულთათანაო“.
მერაბ კოსტავა
შენ მთაწმინდაზე ახვედი,
სულმა იქ დაივანაო,
მამულიშვილთა გიტირეს,
გიმღერეს სულთათანაო.
დედა ღვთისმშობლის წილხვედრი
მიწა ცრემლებმა ნამაო,
რომ წავალ, მეც მსურს გულწრფელად
მიმღერონ სულთათანაო.
ოთარ რურუა
2020
............................................................................................................................................................................................
ჩემმა მეგობარმა პოეტმა - გენრი დოლიძემ ერთ - ერთ ინტერვიუში განაცხადა:
,,გული მწყდება, რომ საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტზე ჩემი ხელმოწერა არ არის“.
გენრიმ ამ სიტყვებით ჩემი სათქმელიც თქვა. რამდენიმე წლის წინ ივერიელთა ერთობის ტრაქტატზე მოვაწერე ხელი სამების საკათედრო ტაძარში, მაგრამ საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე ჩვენი ხელმოწერა რომ არ არის, მეც მასავით განვიცდი. მეც მასავით განვიცდი იმას, ზვიად გამსახურდიას და მერაბ კოსტავას პირადად რომ არ ვიცნობდი, მიუხედავად იმისა, რომ მოვესწარი.
მართალია, დამოუკიდებლობის აქტზე ჩვენი ხელმოწერა არ არის, მაგრამ ჩვენ დღემდე მამულიშვილობის გზაზე ვდგავართ, ჩვენი შემოქმედებით სამშობლოს ვემსახურებით, ჩვენიანად მიგვაჩნია ის, - ვინც ჩვენ გვიჭერს მხარს და საქართველოსთვის კეთილდღეობა უნდა.
საქართველოს უახლეს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ქართველი უდაოდ იყო მერაბ კოსტავა!
მერაბის ბედი ძალიან ჰგავს ლევან გოთუას ბედს, ასევე დიდებული ქართველის. შეიძლება ითქვას, რომ მერაბ კოსტავა ლევან გოთუას ბედის თანაზიარია.
ლევან გოთუა არაერთხელ იყო დაპატიმრებული და გადასახლებული ბოლშევიკების მიერ. მისი ერთადერთი „დანაშაული“ თავისი სამშობლოს - საქართველოს სიყვარული იყო.
ლევან გოთუას მსგავსად, მერაბ კოსტავაც გადასახლებული და დაპატიმრებული იყო კომუნისტური ხელისუფლების მიერ.
მერაბმა თავის თანაკლასელ და განუყრელ მეგობართან - ზვიად გამსახურდიასთან ერთად ჯერ კიდევ სკოლის პერიოდში დაიწყო ბრძოლა საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის. სიმბოლურია რომ სწორედ საქართველოს დამოუკიდებლობის დღეს - 26 მაისს იყო დაბადებული.
1988 წელს მერაბისა და ზვიადის თაოსნობით საქართველოში ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა დაიწყო. მერაბს ბევრი ადამიანი მიიჩნევდა წინამძღოლად, მაგრამ თვითონ მერაბი ამბობდა რომ „პირველობა ეკუთვნის ზვიადს, ხალხი სწორედ ზვიადს გაყვებოდა თავისუფლებისთვის ბრძოლაში“.
მათმა ბრძოლამ საბოლოოდ შედეგი გამოიღო და 1991 წლის 9 აპრილს - ზვიად გამსახურდიამ საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენა გამოაცხადა! სამწუხაროდ კოსტავა ვერ მოესწრო, 1989 წლის 13 ოქტომბერს - ავტოკატასტროფაში დაიღუპა ბორითთან.
მერაბის ბიძა - გრიგოლ კოსტავა ცნობილი მსახიობი იყო, ნინოს ქმრის როლს ასრულებს ლეო ესაკიას ფილმში „ნინო“.
მერაბ კოსტავას ცხოვრებიდან ყველაზე დასამახსოვრებელი ალბათ მაინც მისი სიტყვით გამოსვლა იყო რუსთაველის პროსპექტზე 1989 წლის 9 აპრილს. მერაბმა შეკრებილებს შემდეგი სიტყვებით მიმართა:
„მამულიშვილნო, ძმანო და დანო! საქართველოს ისტორიაში ყოფილა დიდებული წამები და ეს წამი არის ერთ-ერთი უდიდებულესი. როდესაც ამ სამოცდაათი წლის მანძილზე, ამ ტანჯვასა და ვაებაში, ამ სისხლისღვრაში, პირველად, ასე შეკრული, ასე მთლიანი, წარმოდგა ქართველი ერი ღვთის წინაშე!“
1989 წლის იანვარ-თებერვალია, დედასთან ერთად ბაკურიანში ვისვენებ, ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა სულ რაღაც ორი-სამი თვის დაწყებულია.
თებერვლის თვეში მერაბ კოსტავამ ისტორიული სიტყვა წარმოსთქვა პარლამენტის შენობაში: „ჩვენი გამარჯვების გზა დიდგორზე გადის!“
ცნობილია რომ მერაბი არაჩვეულებრივად მღეროდა „შავლეგოს“, რომელიც შალვა ახალციხელს ეძღვნება. მე თურმე დიდი სიამოვნებით ვუსმენდი, დედამ მითხრა: ჯერ კიდევ აკვანში იყავი, „შავლეგოს“ რომ ღიღინებდიო.
ამ სულისკვეთებით, ასეთი სულისკვეთებით გამზარდა, ყოველთვის მეუბნებოდა: „არასოდეს გადაუხვიო მამულიშვილობის გზიდან, ეს საქართველოს გზაა!“
მეც დღემდე ვაგრძელებ მამულიშვილობის გზით სიარულს.
დაბოლოს, ჩემივე ლექსით მინდა დავასრულო:
ფიცი
ვფიცავ, ჩემს ქართულ ხასიათს,
ღვთისმშობლის წილხვედრ მიწას,
დიდგორს, შამქორს და ბასიანს,
ცრემლშეუშრობელ რიწას.
მანდილს - ქართველი ქალისას,
სიყვარულივით წმინდას,
გოგლას უმწიკვლო მარიტას,
ფხოვს, ჩარგალს, სტეფანწმინდას.
ვფიცავ, მთაწმინდის მთვარეს,
ნაციონალურ ცეკვებს,
ვაჟას შვლის ნუკრის თვალებს,
ალგეთში დაზრდილ ლეკვებს,
რომ სანთელივით იწვის
მკერდქვეშ მართალი გული,
ესმის ყივილი მიწის,
უსმენს სულგანაბული.
გულწრფელ სტრიქონებს ვუწერ
მე ცხრა აპრილის გმირებს,
დედას, რომელიც ურწევს
აკვანს პატარა შვილებს.
ვფიცავ, სიმღერას გედის,
დედის სამარეს წმინდას,
ღუღუნს მშვიდობის მტრედის,
გრემს, გელათს, ნიკორწმინდას,
რომ უთქმელადაც მიყვარს
ყველა მამულიშვილი,
აქ ნათქვამ არც ერთ სიტყვას
არ მიადგება ჩრდილი.
ოთარ რურუა
2020
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
4.
მამულიშვილებს
მამულიშვილნო! მიყვარხართ,
დიდია თქვენი ამაგი,
ჯიხვის რქით დამილოცნია
ჩვენი ჯიში და ალაგი.
იყო დიდგორი, შამქორი,
ცხრა აპრილი და შინდისი,
ყველა ერთგული ქართველი
არის ამ ქვეყნის სინდისი.
თავისუფლებას უმღერის
დღეს მათი შთამომავლობა...
სამშობლოს სამსახურისთვის
მამულიშვილებს - მადლობა!
ოთარ რურუა
2020
https://www.facebook.com/otar.rurua/videos/3661846603880514
მამულიშვილებს
მამულიშვილნო! მიყვარხართ,
დიდია თქვენი ამაგი,
ჯიხვის რქით დამილოცნია
ჩვენი ჯიში და ალაგი.
იყო დიდგორი, შამქორი,
ცხრა აპრილი და შინდისი,
ყველა ერთგული ქართველი
არის ამ ქვეყნის სინდისი.
თავისუფლებას უმღერის
დღეს მათი შთამომავლობა...
სამშობლოს სამსახურისთვის
მამულიშვილებს - მადლობა!
ოთარ რურუა
2020
https://www.facebook.com/otar.rurua/videos/3661846603880514
3. რამდენიმე წლის წინ ირაკლი ბათიაშვილი დამესიზმრა ციხიდან განთავისუფლებული. ჩემს სიზმარში ბატონ ირაკლისთან ერთად ვეწვიე მთაწმინდის პანთეონს და ზვიადისა და მერაბის საფლავებზე სანთლები დავანთე. მე რა თქმა უნდა ნამყოფი ვარ მთაწმინდის პანთეონში (ბოლოს 2011 წელს ვიყავი), მაგრამ მომავალში ირაკლი ბათიაშვილთან ერთად მინდა ვეწვიო მთაწმინდის პანთეონს, საქართველოს თავისუფლებისათვის შეწირულ მამულიშვილებს სანთლები დავუნთო და ჩემივე ლექსები წავუკითხო (ზვიადზე, მერაბზე და 9 აპრილზე არაერთი ლექსი მაქვს შექმნილი). ირაკლი ბათიაშვილს არანაკლები წვლილი მიუძღვის საქართველოს დამოუკიდებლობის მოპოვებაში. აქვე აღვნიშნავ რომ ირაკლი ბათიაშვილს პირადად არ ვიცნობ.
ჩემმა მეგობარმა პოეტმა - გენრი დოლიძემ ერთ - ერთ ინტერვიუში განაცხადა:
,,გული მწყდება, რომ საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტზე ჩემი ხელმოწერა არ არის“.
გენრიმ ამ სიტყვებით ჩემი სათქმელიც თქვა. რამდენიმე წლის წინ ივერიელთა ერთობის ტრაქტატზე მოვაწერე ხელი სამების საკათედრო ტაძარში, მაგრამ საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე ჩვენი ხელმოწერა რომ არ არის, მეც მასავით განვიცდი. მეც მასავით განვიცდი იმას, ზვიად გამსახურდიას და მერაბ კოსტავას პირადად რომ არ ვიცნობდი, მიუხედავად იმისა, რომ მოვესწარი.
მართალია, დამოუკიდებლობის აქტზე ჩვენი ხელმოწერა არ არის, მაგრამ ჩვენ დღემდე მამულიშვილობის გზაზე ვდგავართ, ჩვენი შემოქმედებით სამშობლოს ვემსახურებით, ჩვენიანად მიგვაჩნია ის, - ვინც ჩვენ გვიჭერს მხარს და საქართველოსთვის კეთილდღეობა უნდა.
1988 წელს საქართველოში ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა დაიწყო. ეროვნული მოძრაობა, სამშობლო, მამულიშვილობა - ჩემი საყვარელი თემებია. როცა ვამბობ ეროვნულ მოძრაობას, ზვიად გამსახურდიასთან და მერაბ კოსტავასთან ერთად ვგულისხმობ ირაკლი ბათიაშვილს. ირაკლი ბათიაშვილს უდიდესი წვლილი მიუძღვის საქართველოს დამოუკიდებლობის მოპოვებაში დანარჩენ მამულიშვილებთან ერთად, 9 აპრილის გმირებთან ერთად.
მათმა ბრძოლამ საბოლოოდ შედეგი გამოიღო და 1991 წლის 9 აპრილს - ზვიად გამსახურდიამ საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენა გამოაცხადა! სამწუხაროდ კოსტავა ვერ მოესწრო, 1989 წლის 13 ოქტომბერს - ავტოკატასტროფაში დაიღუპა ბორითთან.
1989 წლის იანვარ-თებერვალია, დედასთან ერთად ბაკურიანში ვისვენებ, ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა სულ რაღაც ორი-სამი თვის დაწყებულია.
თებერვლის თვეში მერაბ კოსტავამ ისტორიული სიტყვა წარმოსთქვა პარლამენტის შენობაში: „ჩვენი გამარჯვების გზა დიდგორზე გადის!“
ცნობილია რომ მერაბი არაჩვეულებრივად მღეროდა „შავლეგოს“, რომელიც შალვა ახალციხელს ეძღვნება. მე თურმე დიდი სიამოვნებით ვუსმენდი, დედამ მითხრა: ჯერ კიდევ აკვანში იყავი, „შავლეგოს“ რომ ღიღინებდიო.
ამ სულისკვეთებით, ასეთი სულისკვეთებით გამზარდა, ყოველთვის მეუბნებოდა: „არასოდეს გადაუხვიო მამულიშვილობის გზიდან, ეს საქართველოს გზაა!“
მეც დღემდე ვაგრძელებ მამულიშვილობის გზით სიარულს.
დაბოლოს, ჩემივე ლექსით მინდა დავასრულო:
ფიცი
ვფიცავ, ჩემს ქართულ ხასიათს,
ღვთისმშობლის წილხვედრ მიწას,
დიდგორს, შამქორს და ბასიანს,
ცრემლშეუშრობელ რიწას.
მანდილს - ქართველი ქალისას,
სიყვარულივით წმინდას,
გოგლას უმწიკვლო მარიტას,
ფხოვს, ჩარგალს, სტეფანწმინდას.
ვფიცავ, მთაწმინდის მთვარეს,
ნაციონალურ ცეკვებს,
ვაჟას შვლის ნუკრის თვალებს,
ალგეთში დაზრდილ ლეკვებს,
რომ სანთელივით იწვის
მკერდქვეშ მართალი გული,
ესმის ყივილი მიწის,
უსმენს სულგანაბული.
გულწრფელ სტრიქონებს ვუწერ
მე ცხრა აპრილის გმირებს,
დედას, რომელიც ურწევს
აკვანს პატარა შვილებს.
ვფიცავ, სიმღერას გედის,
დედის სამარეს წმინდას,
ღუღუნს მშვიდობის მტრედის,
გრემს, გელათს, ნიკორწმინდას,
რომ უთქმელადაც მიყვარს
ყველა მამულიშვილი,
აქ ნათქვამ არც ერთ სიტყვას
არ მიადგება ჩრდილი.
ოთარ რურუა
2020
............................................................................................................................................................
არის თემა, რომელსაც არ უნდა შეეხო უარყოფითი კუთხით, რომელიც საქართველოსთვის ყველაზე წმინდაა. აი, სწორედ ასეთი თემაა 9 აპრილის თემა!
ფოტოგრაფმა იური მეჩითოვმა ასეთი რამ განაცხადა: ,,1989 წლის 9 აპრილს რუსთაველის გამზირზე მისული მშვიდობიანი მოქალაქეები რუს ჯარისკაცებს ნიჩბებით არ მოუკლავთ“. თურმე თამრიკო ჭოველიძე, ნათია ბაშალეიშვილი და ეკა ბეჟანიშვილი ნიჩბების დარტყმით არ დაღუპულან. უნამუსობასაც აქვს საზღვარი! იური მეჩითოვი ისტორიის გადაწერას ცდილობს, მაგრამ ისტორიას ვერავინ გადაწერს! მთელმა მსოფლიომ იცის რუსი სამხედროების ქმედებების შესახებ, რომ 9 აპრილს ნიჩბების დარტყმითაც დაიღუპნენ ქართველები - თავისუფლებისთვის მებრძოლი მამულიშვილები და მომწამვლელი გაზითაც.
ვიდრე არ მოხდება ლუსტრაციის კანონის მიღება, ვიდრე არ გამოვლინდებიან სამშობლოს მოღალატეები და ერთგულები, ვიდრე საქართველო ქართველთმოძულეებისგან არ განიწმინდება, მშვიდი, ნორმალური ცხოვრება არ გვეღირსება. მეჩითოვი და მეჩითოვისნაირები ყოველთვის „გამოირჩეოდნენ“ ანტისახელმწიფოებრივი განცხადებებით, მოღალატე სერგო ორჯონიკიძის სულიერი შვილები არიან.
2010 წლის გაზაფხულზე - 9 აპრილის ტრაგედიიდან 21 წლის შემდეგ, გადავწყვიტე მეც დამეწერა ლექსი ამ თემაზე, მოკლე ან გრძელი. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე, მხოლოდ ერთი სტროფი მომაფიქრდა, ეს ერთი სტროფი პირველად დედაჩემს წავაკითხე (ჩემი ლექსების პირველი შემფასებელი დედაჩემი იყო), რომ წაიკითხა, ასე მითხრა: ,,აღარ გააგრძელო, ამ ერთი სტროფით უკვე ყველაფერი თქვიო“. შემდეგ ეს ლექსი ერთ-ერთ ლიტერატურულ საიტზე გამოვაქვეყნე და ოთხმოცდაათამდე კომენტარი დააგროვა. აი ეს სტროფიც:
9 აპრილის გახსენება
... და გაისმოდა მუსიკა ქარში,
ყველა ტაძარში სანთლები ენთო.
ვაი, რაღა ვთქვა... ოთხმოცდაცხრაში
ჩვენ გაზაფხული მოგვიკლეს ღმერთო.
ოთარ რურუა
რამდენიმე წლის წინ ირაკლი ბათიაშვილი დამესიზმრა ციხიდან განთავისუფლებული. ჩემს სიზმარში ბატონ ირაკლისთან ერთად ვეწვიე მთაწმინდის პანთეონს და ზვიადისა და მერაბის საფლავებზე სანთლები დავანთე. მე რა თქმა უნდა ნამყოფი ვარ მთაწმინდის პანთეონში (ბოლოს 2011 წელს ვიყავი), მაგრამ მომავალში ირაკლი ბათიაშვილთან ერთად მინდა ვეწვიო მთაწმინდის პანთეონს, საქართველოს თავისუფლებისათვის შეწირულ მამულიშვილებს სანთლები დავუნთო და ჩემივე ლექსები წავუკითხო (ზვიადზე, მერაბზე და 9 აპრილზე არაერთი ლექსი მაქვს შექმნილი). ირაკლი ბათიაშვილს არანაკლები წვლილი მიუძღვის საქართველოს დამოუკიდებლობის მოპოვებაში. აქვე აღვნიშნავ რომ ირაკლი ბათიაშვილს პირადად არ ვიცნობ.
ჩემმა მეგობარმა პოეტმა - გენრი დოლიძემ ერთ - ერთ ინტერვიუში განაცხადა:
,,გული მწყდება, რომ საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტზე ჩემი ხელმოწერა არ არის“.
გენრიმ ამ სიტყვებით ჩემი სათქმელიც თქვა. რამდენიმე წლის წინ ივერიელთა ერთობის ტრაქტატზე მოვაწერე ხელი სამების საკათედრო ტაძარში, მაგრამ საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე ჩვენი ხელმოწერა რომ არ არის, მეც მასავით განვიცდი. მეც მასავით განვიცდი იმას, ზვიად გამსახურდიას და მერაბ კოსტავას პირადად რომ არ ვიცნობდი, მიუხედავად იმისა, რომ მოვესწარი.
მართალია, დამოუკიდებლობის აქტზე ჩვენი ხელმოწერა არ არის, მაგრამ ჩვენ დღემდე მამულიშვილობის გზაზე ვდგავართ, ჩვენი შემოქმედებით სამშობლოს ვემსახურებით, ჩვენიანად მიგვაჩნია ის, - ვინც ჩვენ გვიჭერს მხარს და საქართველოსთვის კეთილდღეობა უნდა.
1988 წელს საქართველოში ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა დაიწყო. ეროვნული მოძრაობა, სამშობლო, მამულიშვილობა - ჩემი საყვარელი თემებია. როცა ვამბობ ეროვნულ მოძრაობას, ზვიად გამსახურდიასთან და მერაბ კოსტავასთან ერთად ვგულისხმობ ირაკლი ბათიაშვილს. ირაკლი ბათიაშვილს უდიდესი წვლილი მიუძღვის საქართველოს დამოუკიდებლობის მოპოვებაში დანარჩენ მამულიშვილებთან ერთად, 9 აპრილის გმირებთან ერთად.
მათმა ბრძოლამ საბოლოოდ შედეგი გამოიღო და 1991 წლის 9 აპრილს - ზვიად გამსახურდიამ საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენა გამოაცხადა! სამწუხაროდ კოსტავა ვერ მოესწრო, 1989 წლის 13 ოქტომბერს - ავტოკატასტროფაში დაიღუპა ბორითთან.
1989 წლის იანვარ-თებერვალია, დედასთან ერთად ბაკურიანში ვისვენებ, ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობა სულ რაღაც ორი-სამი თვის დაწყებულია.
თებერვლის თვეში მერაბ კოსტავამ ისტორიული სიტყვა წარმოსთქვა პარლამენტის შენობაში: „ჩვენი გამარჯვების გზა დიდგორზე გადის!“
ცნობილია რომ მერაბი არაჩვეულებრივად მღეროდა „შავლეგოს“, რომელიც შალვა ახალციხელს ეძღვნება. მე თურმე დიდი სიამოვნებით ვუსმენდი, დედამ მითხრა: ჯერ კიდევ აკვანში იყავი, „შავლეგოს“ რომ ღიღინებდიო.
ამ სულისკვეთებით, ასეთი სულისკვეთებით გამზარდა, ყოველთვის მეუბნებოდა: „არასოდეს გადაუხვიო მამულიშვილობის გზიდან, ეს საქართველოს გზაა!“
მეც დღემდე ვაგრძელებ მამულიშვილობის გზით სიარულს.
დაბოლოს, ჩემივე ლექსით მინდა დავასრულო:
ფიცი
ვფიცავ, ჩემს ქართულ ხასიათს,
ღვთისმშობლის წილხვედრ მიწას,
დიდგორს, შამქორს და ბასიანს,
ცრემლშეუშრობელ რიწას.
მანდილს - ქართველი ქალისას,
სიყვარულივით წმინდას,
გოგლას უმწიკვლო მარიტას,
ფხოვს, ჩარგალს, სტეფანწმინდას.
ვფიცავ, მთაწმინდის მთვარეს,
ნაციონალურ ცეკვებს,
ვაჟას შვლის ნუკრის თვალებს,
ალგეთში დაზრდილ ლეკვებს,
რომ სანთელივით იწვის
მკერდქვეშ მართალი გული,
ესმის ყივილი მიწის,
უსმენს სულგანაბული.
გულწრფელ სტრიქონებს ვუწერ
მე ცხრა აპრილის გმირებს,
დედას, რომელიც ურწევს
აკვანს პატარა შვილებს.
ვფიცავ, სიმღერას გედის,
დედის სამარეს წმინდას,
ღუღუნს მშვიდობის მტრედის,
გრემს, გელათს, ნიკორწმინდას,
რომ უთქმელადაც მიყვარს
ყველა მამულიშვილი,
აქ ნათქვამ არც ერთ სიტყვას
არ მიადგება ჩრდილი.
ოთარ რურუა
2020
............................................................................................................................................................
არის თემა, რომელსაც არ უნდა შეეხო უარყოფითი კუთხით, რომელიც საქართველოსთვის ყველაზე წმინდაა. აი, სწორედ ასეთი თემაა 9 აპრილის თემა!
ფოტოგრაფმა იური მეჩითოვმა ასეთი რამ განაცხადა: ,,1989 წლის 9 აპრილს რუსთაველის გამზირზე მისული მშვიდობიანი მოქალაქეები რუს ჯარისკაცებს ნიჩბებით არ მოუკლავთ“. თურმე თამრიკო ჭოველიძე, ნათია ბაშალეიშვილი და ეკა ბეჟანიშვილი ნიჩბების დარტყმით არ დაღუპულან. უნამუსობასაც აქვს საზღვარი! იური მეჩითოვი ისტორიის გადაწერას ცდილობს, მაგრამ ისტორიას ვერავინ გადაწერს! მთელმა მსოფლიომ იცის რუსი სამხედროების ქმედებების შესახებ, რომ 9 აპრილს ნიჩბების დარტყმითაც დაიღუპნენ ქართველები - თავისუფლებისთვის მებრძოლი მამულიშვილები და მომწამვლელი გაზითაც.
ვიდრე არ მოხდება ლუსტრაციის კანონის მიღება, ვიდრე არ გამოვლინდებიან სამშობლოს მოღალატეები და ერთგულები, ვიდრე საქართველო ქართველთმოძულეებისგან არ განიწმინდება, მშვიდი, ნორმალური ცხოვრება არ გვეღირსება. მეჩითოვი და მეჩითოვისნაირები ყოველთვის „გამოირჩეოდნენ“ ანტისახელმწიფოებრივი განცხადებებით, მოღალატე სერგო ორჯონიკიძის სულიერი შვილები არიან.
2010 წლის გაზაფხულზე - 9 აპრილის ტრაგედიიდან 21 წლის შემდეგ, გადავწყვიტე მეც დამეწერა ლექსი ამ თემაზე, მოკლე ან გრძელი. ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე, მხოლოდ ერთი სტროფი მომაფიქრდა, ეს ერთი სტროფი პირველად დედაჩემს წავაკითხე (ჩემი ლექსების პირველი შემფასებელი დედაჩემი იყო), რომ წაიკითხა, ასე მითხრა: ,,აღარ გააგრძელო, ამ ერთი სტროფით უკვე ყველაფერი თქვიო“. შემდეგ ეს ლექსი ერთ-ერთ ლიტერატურულ საიტზე გამოვაქვეყნე და ოთხმოცდაათამდე კომენტარი დააგროვა. აი ეს სტროფიც:
9 აპრილის გახსენება
... და გაისმოდა მუსიკა ქარში,
ყველა ტაძარში სანთლები ენთო.
ვაი, რაღა ვთქვა... ოთხმოცდაცხრაში
ჩვენ გაზაფხული მოგვიკლეს ღმერთო.
ოთარ რურუა
2. ვფიცავ, სიმღერას გედის,
დედის სამარეს წმინდას,
ღუღუნს მშვიდობის მტრედის,
გრემს, გელათს, ნიკორწმინდას,
ვფიცავ, სიმღერას გედის,
დედის სამარეს წმინდას,
ღუღუნს მშვიდობის მტრედის,
გრემს, გელათს, ნიკორწმინდას,
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
