ბროლის ბურთია ოქროს სადგამზე...
მზე; სხივსაც რომ ვერ განავითარებს.
ფრთაო, მითხარი; ნეტა სად გაქვს მზე,
უალკოჰოლო ქნევის სიმთვრალე!

ფიზიკურ ღალატს ვუწოდებ სიგნალს,
რომ ერთგულებაც ძირეულია.
ჩემი ცხოვრება დამტვერილ წიგნს გავს
და არსებობა მძიმე რულია.

ასე მგონია მხოლოდ ხოჭო ვარ
რომელიც ხმას ვერ განავითარებს.
მე საკუთარ " მე " - ს ვხედავ კოჭლოვანს;
სიტყვის სიკვდილში ნაჩვევ სიმთვრალეს!

მზის ჩასვლის ოქროს ინახავს სურო,
სინატიფეს გრძნობს ალოე სილის.
რად ხარ ასეთი მწუხარე სულო
ბრგე სხეულიდან ჩამოლესილი!

სიკვდილმა სული ხელით მიკავა,
მალული ნემსის კანკალს ვეკავე.
მე ის წარსული მოზაიკა ვარ
მნახველები რომ ამოკენკავენ.

მე ვემსგავსები გიჟს და უპოვარს,
მთელ დეტალს მაცლის ღმერთი სიბეცით.
მე პლასტიკური თიხის კუბო ვარ
ბოლოს მიწად, რომ გადავიქეცი.

კისერი მოჰგავს გადაჭრილ კედარს,
ვივსები ისევ თიხით უხეშით.
დგას ჩემი ჩრდილი ოფლიან კედლად;
მიტოვებული მხვდება კუთხეში...

როგორც დასჯილი პირველკლასელი,
მე ასეთი მაქვს ჭერი და ფუძე
და ჩემგან ფრთაო, მეტს რაღას ელი;
ვცხოვრობ, განვიცდი, მიყვარს და ვუძლებ.

მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2020 წ.