სადაცაა შემოსძახებს
შემოდგომა რანინას.
მზე უღიმის მწიფე ძახველს,
უღრუბლო ცის ბანიდან.
ჰგვანან ძნები ოჩოკოჩებს,
ჩამდგარს მინდვრის მცველებად.
გადაუწევს ოქროს ფოჩებს
სიმინდს მზე თბილხელება.
უკვე დაკრეფს მწიფე ხურმებს
შემოდგომა საცაა.
მიდის კაცი სავსე ურმით,
მისდევს სიო ბანცალა...
მოფრიალე ჩირის ფარდებს,
მოუხატავს ოდები.
ყვება ნადის გულისნადებს,
მოფუსფუსე სოფელი...
სადაცაა შემოსძახებს
შემოდგომა რანინას.
მზეს ჯერ თბილი უჩანს სახე
უღრუბლო ცის ბანიდან...