მობრძანდი,
ნახე როგორია ჩემი სახლი.
მინდა გაჩვენო
საძინებლის აღმოსავლეთი.
აივნის კარი
კიდე არის აკვარიუმის,
უწყლო,
უთევზო,
თუმცა მასავით გამჭვირვალე,
მიღმა მოლით,
დიდი ხეებით, -
თავად მზის სხივით გაჯერებული,
ჩემ ოთახში კი,
მზიან ჩრდილებად  სასთუმალთნ შეჩერებული.

მოდი,
ნახე როგორია ხედი ფანჯრიდან,
იმ ოთახის,
სადაც დილით ყავას ვიმზადებ.
მზე უხდება მის ყველა კუნჭულს,
იგივე ხედი, -
ხეთა შორის ნორჩი ბუჩქები,
მაგრამ ვარდები?! -
აქ დედოფლურად გულმოწყალენი,
კვერს რომ უკრავენ
ფანჯრის რაფაზე  დატყვევებულ ბეგონიებს, -
ხართ, არსებობთო...

ეს ოთახი კი,
მზეგადასულის ოთახია,
ისიც იქითვე იმზირება,
საითაც სხვა დანარჩენი,
მაგრამ ვერასდროს ვერ ვხედავ მზიანს.
აქ ფანჯრის რაფას მიყრდნობია
ძველი მაგიდა,
მას სავარძელი,
კედელს - თარო,
თაროს - წიგნები,
ალაგ კაქტუსი გამოკრთება
და ბევრი ჩარჩო,
მათში სახლიდან გაძევებული
შვილის სურათით.

ესეც ჰოლი,
კარით - აღმოსავლეთი,
აბაზანა,
მისაღები,
საკუჭნაოც კი...
ყველა სხვა მხარე -
ყრუ კედელი...

...და დავასრულეთ,
სულ ეს იყო ჩემი მახინჯი სახლი
-აღმოსახლეთი.

აქ იხრჩობიან,
იღვენთებიან,
ქარწყლდებიან იმედები ჩამავალ მზემდე
და ამიტომაც
მხოლოდ დილებს აქვთ უფლება
თვალს მისწორებდნენ.