რა ლამაზია, როცა თვალებს ცრემლი ადგება,
ანუ, როდესაც სიმძაფრის პიკს აღწევს გრძნობები,
რა ლამაზია, გულისადმი ყველა ბრალდება,
მათშორის,  სევდაც, ლამაზია... და ის ძონძებიც,

უბრალოებას რომ აცვია, გრაციოზულად.

სერიოზულად... შეიშალა მთელი სამყარო..
ტრაგედიაა? არა! უფრო ტკბილი ხუმრობა,
რადგან შეშლილთ ეს ჩვეულება გვაქვს საამაყო:
გველამაზება ყველაფერი - უცნაურობა!

და რა ლამაზად ეამბორა იმედს ოცნება,
სიცივეს სითბომ მიაკითხა, მთელი ამალით,
მზე ღრუბლებთან კი დაიღვარა ცხელ-ცხელ კოცნებად,
პოზიტივია ყველაფერში გამოსავალი.