ჩემო ძვირფასო    და სულო  ჩემო,
    მიედინება    დრო საკრალური  ,    როგორც მდინარე.
      ჩემთვის კი,იგი    დიდი ხანია,  გაჩერდა  მწარედ.
              უკვე,      ჩავრაზე , ურდულებით დარაბაც, კარიც..
მიღმა დავტოვე  გულდამზრალი სამყარო  ნისლის,
ვუჭვრეტ ,  გაბზარულ  სარკეების  თვალების  ფერით,
როგორ აგრძელებს მოძრაობას
შენგან დაცლილი  წუთისოფელი,
ისე რომ ირგვლივ, ყველაფერი გაქვავდა
და  უძრავი არის .
ჩვენ  რომ გვიყვარდა,  დღეს,მარტო  ვისმენ იმ მელოდიებს.
  თალხისფერებში    გამოვეხვიე
და  კოფთას,  შენი    სურნელი ასდის.
  ლუსკუმი  ღამის  ზმანებებში    ავდივარ ზესკნელს,
გეძებ  გზადაგზა,   
დღისით, ოთახში    ჭიქა-    ყავით , დავყვები  დუმილს,
დაეშვა ფარდა, გაელვება უკვე, დამთავრდა,
დაგმანულია ჩემი კარი. ზუზუნებს ზარი,
. არ ვიღებ.  ყურმილს ..
ვიხსენებ დღეებს,არასდროს რომ დაბრუნდებიან.
ჩემო ძვირფასო, სულო ჩემო.
შენი პორტრეტი    მიღიმის  თბილად,
ვერც ხვდება,უკვე, რომ აქ, აღარ ხარ,  რომ  გადასხლდი
და    ვარსკვლავებთან დაიდე ბინა.


Sevgilim,
yetimim benim,
aylar nasıl geçiyor zaman hiç geçmezken
kapılar kapalı, dünya buzlu cam
uyuşmuş gözlerimin önünde
hayat akıp gidiyor, hiç kımıldamadan

ikimizin yerine dinliyorum
sevdiğin şarkıları
siyah tişörtünü giyiyorum yatarken
gömleklerini, kazaklarını, kokunu
senin rüyalarını görüyorum, ölür gibi uyurken
gün boyu elimde kahve fincanı

kapıyı açmıyorum
telefonlara çıkmıyorum
başını bekliyorum, geleceği olmayan hatıraların

Sevgilim,
yetimim benim,
nasıl da kayıtsız gülüyorsun hayata
öldüğünden haberi yok fotoğraflarının
(ბწკ. ხარებავასი)