არ ვარ პოეტი, არც მეპოეტება, არც მორწმუნე ვარ არც ძლიერი ადამიანი, არც ამბიციური, არც ჭკვიანი, არც დადებითი. მშიშარა ვარ, სულ ვიმალები.
არ ვარ თამამი და უშიშარი, არ ვარ მოყვარე და არც მოძულე ვარ, არც ოსტატი ვარ და არც ნიჭიერი. ვერ ვხატავ, ვერ ვმღერი მაგრამ ვთამაშობ, ვთამაშობ უკეთეს ადამიანს ვიდრე ვარ და ვიქნები. ვერ შევიცვლები ძალა არ მაქვს ვიყო უკეთესი, მაგრამ ვიყო უარესი ამისათვის საკმარისი ძალა მაქვს, ვხვდები ჩემს უბრალო როლს ამ ცხოვრებაში, რომ ვეცოდებოდე ვინც მიცნობს და ვუყვარდე ვინც არ მიცნობს, ვისაც არ უნახავს ჩემი შეუნიღბავი სახე, არ მიყვარს მშობლები, არც მეგობრები არც გოგო რომელსაც ვხვდები და ვხვდებოდი, არ მიყვარს ახლოლები და მეზობლები, არ მიყვარს ღმერთი, არც ჩემი თავი არ მიყვარს, პატივს არაფერს არ ვცემ, რატომ დავიბადე ასეთი უმადური უგულო და უსულო?! ვწერ ამას რომ იქნებ ვინმემ გამამხნეოს შემიცოდოს და მითხრას არა შენ უკეთესი ხარ და უფრო კარგი ხარო, ასე დაეცა ჩემი სული რომ ვიხვეწები სიტყვებს რომელსაც ხშირად ვისმენ, საქებარს და სასიყვარულოს მაგრამ ის მე არ მეკუთვნის, ის ჩემს ყალბ ადამიანობას ეკუთვნის, და მე რეალურ მეს რა მეკუთვნის? ვინმე ოდესმე გამიგებს? მინდა ვიყო ის რაც ვარ მაგრამ მშიშარა ვარ, ნიღიბს მოხსნა მეშინია. ასევე მეშინია ჩემი თავის რადგან მას მე არ ვუყვარვარ და არც მე მიყვარს ის. მინდა ღმერთთან უფრო ახლოს ვიყო, ეს იქნება ქრისე, ბუდა თუ კრიშნა, სულერთია. ღმერთი მჭრდება, და მჭირდება ჩემი ახალი მე რომელიც უკეთესი იქნება, მაგრამ მეშინია რომ უკეთესი ვერ გავხდები და ამისათვის თემს თავს უფრო ვებრძვი, გამუდმებით ვსაუბრობ, მაგრამ ეს დიდიხანი არ გრძელდება, ჩემი გონება სწრაფად ივიყწებს სურვილს და მოწადინებას, შემდგომ ისევ ნიღაბს ვიკეთებ და დავდივარ ბედნიერი მხიარული მზრუნველი ნიჭერი ყურადღებიანი და მოწესრიგებული ადამიანი.