მე თეთრ ფურცლებზე ვფენდი სურვილებს,
ჩემი განცდების დიაგრამებსაც...
ფიქრებით იმ წლებს გადავურბინე,
სადაც სიბერე ტანზე არ მეცვა...
ფიქრს ჰქონდა კითხვა: ისე და იქ რომ?..
თქმისა თუ არ თქმის ვწყვეტდი დილემას.
თეთრის და შავის ვაწყობდი სინქრონს,
სიხარულ-დარდის გამოცდილებით...
გავხსენი ფრჩხილიც, მრავაწერტილიც,
კარი ვუმტვრიე დახურულ სივრცეს...
დრო - ყველა გრძნობის უტყვი მეწილე
ახლა განსმდგომი კაცივით მისმენს...
ვფენდი სიმშვიდეს, ვფენდი ფორიაქს,
დუმილის "ოქროც" დავანაწევრე...
რაც გამოვფინე, ასე მგონია,
გულით უნდოდათ ჩემს ხელნაწერებს...