წვიმა- სევდის ვრცელი ნარატივი,
ვუსმენ წვეთის წყვეტილ სტოკატოებს...
ქოთნის ყვავილები- რვა მარტივით,
ფიქრი -ხმამაღალი ორატორი...
ცხვირჩამოშვებული სახურავი,
ფრთის ქვეშ თავშერგული ბეღურებით.
ამ დღის საბოლოოდ დახურვამდე,
ჩემს თავს რა უკბილოდ ვეხუმრები...
უცხოდ მომლოდინე შუშაბანდი
ქუჩას გადაჰყურებს ქოლგებიანს.
ხელში ჩატეხილი შუშასავით
ძველი ჭრილობებიც ცოცხლდებიან...
წვიმამ ფანჯრებს თვალი დაუსერა,
უკვე მომტირალა მინებიანს...
სევდას - ლექსის დედას, დას და მწერალს
ერთი წვეთითაც არ სძინებია...
ქოთნის ყვავილები რვა მარტივით,
ფიქრი - ხმამაღალი ორატორი,
წვიმა- სევდის ვრცელი ნარატივით,
ერთად ჩავუჯექით სიმარტოვეს...