ისევ სამხრეთის ქარები ქრიან,
ისევ მტანჯავენ გულის წნევები.
ვიცი, მიმსხვერპლებს ადრე თუ გვიან
მჩქეფარე სისხლის მიმოქცევები.

ქრიან ქარები, უღმერთოდ ქრიან
ქარბორბალები, ცამდე ხვეული.
ო..., ქრიან, მაგრამ არაფერს ცვლიან,
ისევ მარტო ვარ, ისევ ეული,

არადა, თითქოს რამდენჯერ ვცადე,
რომ ავყოლოდი ქროლვაში ქარებს.
მივდევდი (როგორც ოცნებებს) ცამდე,
ზღვასა თუ ხმელზე, ოთხივე მხარეს,

მაგრამ ტყუილად!
ო..., მე სულელი,
მივხვდი, თუმც მივხვდი ძალიან გვიან,
რომ ეს ქარები, უსუსურები,
ვერაფერს ცვლიან, უბრალოდ ქრიან...