დგას სერაფიტი, - მთის შველივით მშვენიერია,
ბედნიერია ვის მკლავზეც წევს, ვისთვისაც იწვის,
მისი მშობელი - მარტოოდენ ჩვენი ერია,
ესმის ყივილი მშობლიური სისხლის და მიწის.

დგას სერაფიტი, - მთის შველივით მომნუსხველია,
ბედნიერია ვის მკლავებშიც ღამეებს ათევს,
კუბოს კარამდე ერთგულება მისი ხვედრია
და უფრთხილდება სიყვარულის დანთებულ სანთელს.