ეს ყველაფერი ზღაპარს ჰგავდა ისე დაიწყო.
ჩვენ ვსაუბრობდით უსიტყვოდ და ხანაც სიტყვებით.
შენ იყვავილე ჭაობებში ჩემი რაც იყო
და საბოლოოდ უსიცოცხლო ფსკერთან მიხვედი.

სადაც დავმთავრდი, საიდანაც აღარ ამოვალ.
მხოლოდ და მხოლოდ შეიძლება ამოვტივტივდე,
რომ გავიგონო გაზაფხულის მშვიდი გალობა,
რომ მეპატიოს თავხედური გულის სიშიშვლე

თუნდაც დროებით. ესეც კმარა თითქოს ვეჩვევი
წრეზე ცოცვას და შენზე ფიქრებს, რომ მაიძულებს
ჩემ თავს რომელსაც აღარ შერჩა მხრებთან ბეჭები
და რობოტივით ვამოძრავებ მიკრულ კიდურებს.

ასე დავმთავრდი. იწყებოდი თუმცა იმედით.
თოკებს მაწვდიდი ჭაობიდან მექაჩებოდი.
მერე მიმიხვდი, რომ ჭაობად გადავიქეცი
და მიმატოვე მოგონების მცირე ჩემოდნით.