მწვანე თეატრში შუქი ქრება. ისე ღამდება,
იწყება ძილის და ღვიძილის გონისძიება.
ჩემი ხელები იგონებენ შენს თმებს და შვარცვალდს.
ჩემი თვალები ზღაპარს ყვება ჯერ არგაგონილს.
არ ესიზმრება, როგორ იხდი პერანგს და შარვალს,
არ ესიზმრება სტეპები და ბევრი ვაგონი
ჩაბმული ჩვენს ბედს. ჩვენს ბედს, რადგან ოცი ულისე
ჯერ გასავლელი ველებია. ჯერ შესაბმელი
ოცი ათასი სასმელია - საკე, კუმისი.
პაემნებია. ზოლიანი გზა, ტანსაცმელი.


***
დორო ულაყებზე ახლაც ჯდება.
დორომ მგონი სულ მთლად გარეკა.
ისე მობავშვურო გაკვირვება
ვერც ტალახის გზებმა წალეკეს.
ჩემი ცრემლიანი აღტაცებით,
ჩემი სიამაყით მინდოდი.
ისევ დამათვრეს ძმაკაცებმა.
ისევ მიგატოვეთ. მშვიდობით.
ისევ წყლებია და ქარებია.
შორს ვერ წაიღებენ წისქვილებს.
როგორ უჩვეულოდ მყვარებია.
როგორ ვივიწყებ და ვიკვირვებ.
აქეთ ქანდაკია ხასიათი.
ბოლო აღარ უჩანს სიფხიზლეს.
თაგვი ნატეხს ჭერში აწრიალებს,
ვერ დაივიწყებ.