„რა კარგი იყო ბარდნალა,
ბარდნალელების ბორანი“,
თოვლიც რა უცებ დამდნარა,
მზისაგან ნაამბორალი...
კარზე მოგვადგა აპრილი,
შლეგი და საელეგიო,
მთვარე-უჩინო კაპრალი,
ცაზე ვარსკვლავთა ლეგიონს
უმზერდა, ხანაც ცალთვალა,
ხანაც სავსე და პირბადრი,
დილამდე მზემაც აცალა
ყოფნა და ვიდრე ვიბანდით
პირს-მზესთან ერთად ბავშვები,
მზემ ირგვლივ ცეცხლი დაანთო,
გალობდნენ უფლის შაშვები,
ბიჭმაც გოგონას გაანდო:
რაფერ, რარიგად უყვარდა,
რაფერ, რარიგად ნატრობდა,
მზე მის გარშემო ბრუნავდა,
აპრილშიც აღარ გათოვდა,
მას მერე წლები გავიდა,
ზღვარი არ ჰქონდა მოლოდინს,
ყველაფერს ვიწყებთ თავიდან
და ვიმეორებთ ბოლოში:
„რა კარგი იყო ბარდნალა,
ბარდნალელების ბორანი“,
თოვლიც რა უცებ დამდნარა,
მზისაგან ნაამბორალი...