- რა აზრი აქვს შენს სევდიან თვალებს. ჩემგან წამით დანახულს. აზრი არ აქვს. ნუ მიყურებ იმ იმედით, რომ მეც შემოგხედავ. აზრი არ აქვს შენს ლამაზ თვალებში ჩახედვას. ღმერთთაშორის არენაზე ჩემი მახვილი არასდროს აირეკლავს წმინდა სხივებს. მკვდართა მფარველები კიდევ დუმილით დაითვლიან ჩემგან დაღვრილი სისხლის წვეთებს. მოეწონებათ. მაგრამ არ გამიმხელენ საიდუმლოს თუ რაოდენ დიდი ხნით შეიძლება ჩავიკარგო შენს თვალებში. აზრი არ აქვს ამ ყველაფერს.

- განდეგილი სამატორი. ოჰე ! მთებს შიშველი ხელებით აზანზარებს. ჩემი შეგეშინდა ? ვიცოდი, რომ უგულო არ იყავი. მაგრამ რა ენაზე გიფეთქავს ვეღარ გამიგია.

- სულამომცლელი ჩემი. დაოსტატებული ხელწერა. რომ არა სადღაც... სულწიაღეულში გადამალული ჯერ კიდევ თბილკანიანი ადამიანი, რომელიც ცოცხალია მაგრამ ღრმა ძილს მიცემული, აქამდე უთვალავ ცოდვას დავიდებდი მხრებზე. ცოდვას იმოდენა სიმძიმის... ძლიერ დარღვეული ბალანსი ნათელბნელეთის სამყაროს დაეტყობოდა. აუვიდოდა სუნი რომელსაც დიდებული გენერლები იგრძნობდნენ და მუსრსაც გამავლებდნენ. შენც კარგად იცი, რომელ გენერალს დაამშვენებდა ჩემი დამწყვდეული სიცოცხლე.

- ჩამახუტე იმ ადამიანს, რომელსაც ასე ძლიერ უფრთხილდები. იქნებ გაიღვიძოს და აღარ მოუნდეს ძილს მიცემა. დაათვრე გრძნობა თბილით. რაოდენ ძლიერიც ხარ ახლა, ასოდენ იმდენი შეიძლება გახდე.

- გრძნობა თბილი დამმარხავს. უეცრად წართმეული დამფერფლავს. დინჯად გადახრწნილი დამაჩოქებს მიწაზე უბედურთა. წამცდება ცრემლი ოჰესოდენ დიდი ხნის წინ გადამშრალ კანზე. დაეცემა პლანეტაზე, რომელიც ჩემთან ერთად წაილეკება. აზრი არ აქვს. შენი თვალებით ტკბობას არანაირი აზრი არ აქვს.