ეგოთა ჯარით,
(ისინი არასოდეს გამოდიან სხეულებიდან)
ქაღალდის ნავით,
ორიგამის წვეულებიდან,
მოვდივარ მთვრალი,
დავაღწიე სნეულებიდან,
ვიფიქრე თავი,
სახლში ვართ მალე,
შემოვუსხედით ყველა ჩვეულებრივად,
მაგიდა მრგვალია,
ულაბირინთო,
თუმცა..
რეალობაში არ მაბრუნებს წყეული კარი,
მხოლოდ ბავშვობის წარწერები რვეულებიდან,
და თვითმფრინავი..