ამ დილას რაღაც უფრო მაღლა ფრენენ ჩიტები,
რა მადლიანი ამინდია, ცამ გამიღიმა.
საკარგგანწყობო მომიგზავნა ფიქრმა სიტყვები,
პირდაპირ რომ ვთქვა, არა  ისე, ცოტა ირიბად...
ასე მგონია ფესვი ვარ და წყლისკენ მივცოცავ,
და ის ფოთოლიც, ტაშს რომ უკრავს ნიავს, ფრიალას.
მომნატრებია ბუნების ხმაც, სუნიც სიცოცხლის,
უფრაგმენტებოდ, სრული სუნთქვით, ასე მთლიანად!
მელამუნება კატა ფეხზე, გრძნობს ჩემს ხასიათს,
ნიავს ფარდები ფანჯრის გარეთ გაჰყავს ხელკავით.
ახლა არ მინდა პრობლემების გაწამაწია,
მინდა ცის სარტყელს შვიდი ფერის ქამრით ვეკავო...
  23.06.21