იყო დრო ოდესღაც
თევზების მშურდა;
სულ სხვა სტიქია მინდოდა, მსურდა...
მათი ძალიან მშურდა.

მათ ეცვათ ქერცლი,
გარშემო წყალი
და რა წყალი! - ზღვა!
რასაც სულ ვნატრობდი, მასთან მინდოდა,
თევზები კი მასში ცხოვრობდნენ;

ო, როგორ მშურდა;
ზღვა ღელავდა, მე მეშინოდა, თევზებს კი - არა;
ისინი ცურავდნენ
და გარშემო სულ ლივლივა წყალს ხედავდნენ.

ო, როგორ მსურდა
თევზად ყოფნა, ლაყუჩით სუნთქვა. . .
ცურვა, ცურვა, გაკვალვა ზღვის, წყლის სიზრქის
და გამჭვირვალების;

სანამ არ გავიგე, რომ
მე თვითონაც ვარ ჟანგბადის თევზი
და ვცურავ ატმოსფეროში. . .
მაგრამ გარემო უფრო უხეშია, უფრო ტლანქი და ულაზათო,
ვიდრე მრუმე, მძიმე ზღვაში. . .

ვიცი, მესმის, ეს იგივეა;
მაგრამ მე მაინც იქ მირჩევნია
ღრმა, ლურჯ ზღვაში თევზად ყოფნა. . .