მღერროდა გოგო ეკლესიაში
მათზე, ვინც  დარჩა  უცხოელთ კართან ,
  გემებზე,  გაქრნენ რომელნიც  ზღვაში,
იმათზე, ვისაც არ გაუმართლათ.
  ხმა ირხეოდა  ტაძრის  გუმბათთან ,
  სხივებში  კრთოდა    ბეჭები  თეთრად
და სიბნელიდან ჩანდა ,ქათქათა
  კაბის კალთებზე სხივების ფეთქვა.
თითქოს,სუყველას ნატვრა აუხდა,
და შემოცურეს უკან გემებმა,
    უცხოობაში დაქანცულ  ხალხსაც,
    თითქოს,სინათლე  შემოეგებათ.

,  და მხოლოდ, მაღლა,  ისმოდა ზარი,
აღსავლის  კართან    ცრემლები კრთოდა,
  ტიროდა ბავშვი.  ღვთის  მოზიარი.
  რომ უკან, არვინ  დაბრუნდებოდა.
Девушка пела в церковном хоре
О всех усталых в чужом краю,
О всех кораблях, ушедших в море,
О всех, забывших радость свою.

Так пел ее голос, летящий в купол,
И луч сиял на белом плече,
И каждый из мрака смотрел и слушал,
Как белое платье пело в луче.

И всем казалось, что радость будет,
Что в тихой заводи все корабли,
Что на чужбине усталые люди
Светлую жизнь себе обрели.

И голос был сладок, и луч был тонок,
И только высоко, у Царских Врат,
Причастный Тайнам,- плакал ребенок
О том, что никто не придет назад.