მოდი, ნუ დავლევთ  ერთი ჭიქიდან,
ნურც, წყალს  დავლევთ    და  ნურცა, ტკბილ  ღვინოს.
  ნურც, კოცნას ვიწყებთ სისხამ დილიდან,
და  ღამით,  არც  სარკმლიდან    ვიცქიროთ

  შენ სუნთქავ მზით და მე ვსუნთქავ მთვარით,
    მაგრამ, ჩვენ ვცოცხლობთ  ამ ტრფობის ალით..

შენ-    მეგობარი  ერთგული, ჩემი
  მე  -შენი ,მხიარული ვარ,  ქალი,
  ნაცრისფერ თვალში დამფრთხალი  ჩნდები.
    რადგან,    სნებაში მიგიძღვის ბრალი,

ხანმოკლე ნახვით,  შემოვიმშვილდეთ,
    რომ ამით ვიხსნათ ჩვენი სიმშვიდე..
,
ჩემი ლექსები,შენი ხმით მღერის
      შენნი კი-ჩემით, სუნთქვას  იწყებენ,
  მაინც, ვერ ბედავს კოცონი ცხელი,
  შეეხოს შიშებს  და დავიწყებებს.
 
სიყვარულს ჩემსას  ვერ გადურჩები,
  ამ  მშრალი,ვარდისფერი ტუჩებით.





Не будем пить из одного стакана…
Не будем пить из одного стакана
Ни воду мы, ни сладкое вино,
Не поцелуемся мы утром рано,
А ввечеру не поглядим в окно.
Ты дышишь солнцем, я дышу луною,
Но живы мы любовию одною

Со мной всегда мой верный, нежный друг,
С тобой твоя веселая подруга.
Но мне понятен серых глаз испуг,
И ты виновник моего недуга.
Коротких мы не учащаем встреч.
Так наш покой нам суждено беречь.

Лишь голос твой поет в моих стихах,
В твоих стихах мое дыханье веет.
О, есть костер, которого не смеет
Коснуться ни забвение, ни страх.
И если б знал ты, как сейчас мне любы
Твои сухие, розовые губы!
1913