• ლორელაი
• (ჰაინრიხ ჰაინე)
ამგვარი ფიქრი რად დამებედა,
როდესაც სულში ქარი  მიქრიდა,
ძველი დროიდან  ამყვა ლეგენდა,
აღარ წავიდა ჩემი ფიქრიდან.

ჰაერი გრილი    წვება  ბინდებად,
რაინის, მშვიდად, ღელავს  ტალღები.
მთის მწვერვალები  ციმციმ ინთება,
  ჩამავლი მზის ათინათებით.


ულამაზესი მოსჩანს ქალწული
შორს,  მწვერვალებზე  ნისლებს ალაგებს,
და ოქროებით  შემკულ-ჩაწნული
ნელა  ივარცხნის ოქროს დალალებს.

ოქროს სავარცხლით, ივარცხნის,თან ხმას,
თითქოს,  ზღაპრული ბგერები  სდიან,
ეს არის, რაღაც,  დიდებული რამ:
ჟღერს  ჯადოსნური მთის მელოდია.

ნავში მენავე, მძლავრ  ნიჩბებს იქნევს,
  მელანქოლიამ  შეუძრა  გული,
და ვეღარ ამჩნევს,ის,  კლდოვან რიფებს,
მწვერვალს შეჰყურებს  გახევებული.   

ნავს  კლდეზე ამსხვრევს  ტალღის ნამქერი,
  რაინის  ფსკერში      ჩაითრევს  რაინდს,
ამ  ჯადოსნური  ბგერით ნამღერი
      ღუპავს მენავეს  ხმა    ლორელაის.

Heinrich Heine (Генрих Гейне)
LORELEI

Ich weiss nicht, was soll es bedeuten,
dass ich so traurig bin;
ein M;rchen aus alten Zeiten,
das kommt mir nicht aus dem Sinn.

Die Luft ist k;hl, und es dunkelt,
und ruhig fliesst der Rhein;
der Gipfel des Berges funkelt
im Abendsonnenshein.

Die sch;nste Jungfrau sitzet
dort oben wunderbar,
ihr goldnes Geschmeide blitzet,
sie k;mmt ihr goldenes Haar.

Sie k;mmt es mit goldenem Kamme
und singt ein Lied dabei;
das hat eine wundersame,
gewaltige Melodei.

Den Schiffer im kleinen Schiffe
ergreift mit wildem Weh;
er schaut nicht die Felsenriffe,
er schaut nur hinauf in die H;h’.

Ich glaube, die Wellen verschlingen
am Ende Schiffer und Kahn;
und das hat mit ihrem Singen
die Lorelei getan.