გააჩნია,
ამინდს როგორ ქუხდა,
ქარიც
ქარიც
ქარიც ქარიც წუხელ,
წუხელ ქარი ამინდს ქუხდა
და ამიტომ შეგაწიხე,
გაგაღვიძე,
გაღიარე .
მთვარევ ისევ ....
რომ სამყარო ისე წუხდა,
შენ ვერ გააამარტივე,
გაიღიმე ყვრლგან თუ ხარ,
იღრიალე დაეკიდე,
ზეცას როცა მარტო თუ ხარ .
და თუ არა აირიდე, აიარე,
გადახურდა, მზე წრეზე თუ არ იარე .
ის ღიმილი სარკის მუდამ,
რომ გეხურა დაიკიდე,
აფრიალე .
და თუ ყელზე მოგიცურდა,
დაიკიდე..
აგვიამებ ..
ისევ ქარი გამოქუხდა,
ამინდს წელზე დაეკიდა
ეზიარა,
უკაცრავად დროზე თუ ხარ,
საათი გადმომიკიდე,
ზეციარა ...
თუ საათი გაიყიდა,
საათს მიყხარ სად  აქვს ბუდე,
მეტი არა ..
აზრზე თუ ხარ ...
დაიბინდე ..
იწერება ღიმილებში აბდაუბდა,
ქარს ღიმილი გაუქურდე,
ამინდს ასე ჩაივლიდა,
ამინს ესე,
ასე უნდა.
ხმას გაფრენა თუ კი სურდა,
საათს ხელზე დროს დაკიდებ
ბარემ მზეზე ,
გადააგდებს
რომ მოთოვს და
დროს ასე რომ დაიმკვიდრებს ...
საათს- .
ვუთხრად მხოლოდ თოვდა,
გაირინდე .... გაირინდე ..
დრო კი ისე ,
არ
მახსოვდა,
როგორც ღამის მქონდა რიდი...
ღამე როცა უფრო თოვდა,
ღამე როცა იყო დიდი.
იმ დროს ვიდრე ...
საანამ საათს დაგიშლიდი .
იმ დროს თოვლი ზარმაცობდა
და ახლა კი, ახლა კიდე,
საათს უკვე სახლი მთხოვდა,
ოთახებს რომ ავეკიდე,
დავიკიდე და გათოვდა,
უფრო გვიან გადავკიდებ,
კედელს,
ყურმილს
და ამინდთა გასამცნობად
ცა  საცობთან და ის კიდე,
სული იმათ დასახაოვნად ...
სული ამათ თან სახსოვრად ...
იგი ქროდა,
როგორც კიდე,
როგორც ბოლო წამის ზარი,
რომ დაუკრავს აღარასდროს,
თან ისეთი საოცარი .
დროს არ ახსოვს ....
დროს არ ახსოვს ამ დროს ქარი
და
ნიავი თოვს ამ ავ დროს,
იმალება ამ დროს ქარი,
რომ ისე არ გადამათბოს,
სულს გავუღო ჰაერს კარი ....
სულს კი ასე სათამაშოდ,
არაფერი უნდა მშრალი,
და სულია და სისხლს აშრობს,
ვენებიდან ნიაღვარი,
ქარს თამაშობს,
ხევდეს ნაშრომს
ვით მხატვარი,
რომ ნახატი უთანადგრძნობს...
პოეტს ლექსზე სევდა მკვდარი
და ...
დარაჯობს,
თუა
სადმე სევდის კვალი,
რომ
გააქროს ...
გააქაროს
იყოს ქარი
რადგან ქარი იმალება ,
სიო ნაშრომს
შრომას ქარი  ...
დრო იყოფა ტირანებად,
რომ პოეტში ახლა მკვდარი,
დათარეშობს.
რვიანებად.
იმალება როგორც  ქარი ...
თავი სიკვდილს მიანენა.