ღრუბელს, ქარებს იქით, წამი ცეცხლის,
ცეცხლი ობმოდებულ არითმიას,
რადგან ცაზე თუა ღამის ღერძი,
ხმაურს განიცდიან,
და იცდიან,
გათენებებს,
რიჟრაჟს აიწია, დაიწია,
რიჟრაჟს ამწიფებდეს,
ისე კია,
ქარი ზეცის ფერზე,
ქარი უფერული განრიგია,
ქარი უფერულად ამინდებზე,
სადმე მიფრინავდეს გაგიგია,
შენ რომ გაზაფხულით დაიმედდე,
შენ რომ ვაღვიძებდეს,
ნაზი ია,
და შენს კაბინეტზე,
სადაც მზეა,
მთვარეს აძინებდე,
რომ ასეა,
და მე ფერად ზეცას არც კი ეძებს,
და შენ,
მოღრუბლული ცის მსგავსია,
რადგან ამინდია აღვიძებდე,
შენში რაც ოდესმე გაგიგია,
და თან გაგიგია არც ისე ჯერ,
ისე რა ები და ამბებია,
ისერავენ ეპკალიბტებს, ჟანგდებიან,
და შენ ფერად ზეცას აღვიძებდი,
და თან გაიძახდე არ გჩვევია,
ჩიტებს ცაში ფრენის მაგივრობა,
შენი გაღიმებით ამჩნევია,
და შენ გაღიმებაც არ გინდოდა,
სევდა რამდენია ?
ღრუბელს, ქარებს იქით წამი ცეცხლის,
ცაზე შენამჩნევი არითმია,
წვიმას გაგიჯებით ვიღავ ეძებს,
მოლოდინები კი განიცდიან,
ყველა მომლოდინეს საძინებელს,
სადაც ძილისათვის არ იცლიან,
თითქოს ამ სამყაროს აცილებდეს,
და თან იცოდეს რომ არ მიდიან,
წამი საუკუნეს ააწებეს,
ღმერთი გამონახეს ღმერთებიდან,
ჰო და ღმერთებიან,
საძირკველზე,
წვიმის წვეთები არ ეცემიან,
მე რომ მაფხიზლებდეს,
მაგიჟებდეს,
მე რომ ამერია, დამერია,
ვეძებ ღრუბლებს იქით უფლის შედეგს,
წვიმა აგვიანებს ისეთია,
და მე წვიმას უნდა დაეძებდეს,
წესი ზოგადადაც ასეთია .
გამოდარება რომ ასე ჟღერდეს,
გამოდარებების პროცესია,
ახლა ჩემი სულის სანიშნეზე,
თოვლი ეს ლექსია .
თოვს.