მარტოობის ჟამს წერდა პოეტი რომ საუკუნე დიდი წუთია,
რადგან ფიქრები მიედ-მოედვნენ, ღმერთს რაც უქნია,
მარტოობის ჟამს წერდნენ პოეტზე,
და ცეცხლზე რომელიც არ დაუნთიათ,
მე კი წერს ისევ ამაოეთზე,
და უფალს რაც კი არ შეუქია,
გარეთ შუქია ,
წერდნენ პოეტზე .
პოეტები კი წერდნენ სიკვდილზე,
სიყვარულს როგორ უნდა მოექცე,
სიყვარულს როგორ გამოუცდია,
მარტოობას რომ წერდნენ პოეტზე
რომ საუკუნე დიდი წუთია
რომ მლოცველებთან წინ თაროებზე
ფანჯრებსაც დილის ნამის სუსხი აქვთ,
მზეს გამოერთვნენ.
ღამეს უცდიან,
მარტოობის ჟამს წერდა პოეტი რომ
საუკუნე
დიდი წუთია,
რომ საუკუნეც გადის ჭორებზე
რომ.სიკვდილს ყველგან ასე უცდიად,
სიკვდილს ელიან პოეტები კარგო ყოველ-დღე
და მარტოობას,
და ღმერთის იქით,
წერდა პოეტი,
რომ საუკუნეც დიდი წუთია,
და მარტოობაც.