ვერ გამიგია მე თავად,
რატომ მოველი შტორმს.
გულით ყოველთვის შენთან ვარ,
გონებით - სადღაც შორს.

ელი უამრავ წელიწადს,
ცხოვრებას უცვლი ფირს,
ხალისს ირეკლავს შენი ცა,
ჩემი - ამღვრეულ ფიქრს.

იშლება ჩემი ბარაკი,
წვეთი აჟღერებს სიმს,
დუღს ჟინით შენი ქალაქი,
ჩემს ქალაქში კი წვიმს.