მე დაზიანებული უჯრედი ვარ.
ქსოვილში ადვილად შემამჩნიეს.
რა უნდა იმის დადგენას,
თუ ვინ არის ჯანსაღებს შორის გამორჩეული?
რამდენ შრეშიც არ უნდა გავიყურსო,
ადრე თუ გვიან მომაგნებენ.
გაგნაშს ატეხავენ.
დამთესავენ, გვარს დამიდგენენ, თვისებებს გამოიკვლევენ.
მერე შეიძლება ქიმიო თერაპიითაც შემიტიონ,
ხანდახან დამასხივონ კიდეც.
აბა ჯანსაღი ვყოფილიყავი - ვინ შემამჩნევდა.

ვინ მომაქცევდა ასეთ გამორჩეულ ყურადღებას.
მართალია უნდა მომკლან, თუმცა ბედნიერი მაინც ვარ.
ისედაც ხომ ვკვდებოდი და რა დავკარგე?
ავაწრიალე მათი სიმშვიდე.
დავძაბე, შევაშინე, დავაფიქრე.
შედარებით ფრთხილები და წინდახედულებიც ხომ გახდნენ?
ალბათ კი.
მე მაინც არაფერი მესმის მათი.
როგორც ყოფილ ჯანსაღს
შეშუპება მჭირს,
შეიძლება თავიდანვე ასეთი ვიყავი.
ვერსიებს რა გამოლევს.
ფერს ვიცვლი და ვატყობინებ სხეულს
სადაც ვიმყოფები.
დანარჩენზე არ მეფიქრება.
სხვები ხომ მაინც გადარჩებიან.
სხვები აუცილებლად გადარჩებიან,
თუ დროზე მომისწრეს.