რა მოგაქვს ჩემი დაკარგული დღეებიდან
გუმანის ქარო,
რა გხდის საშიშად.
ვინ გატანს ასე უცნაური დაუდევრობით,
ნგრევის სურვილს და
მოვარდნის ძალას.
რას მაცნობებდი ამ ყველაფრის ნახვის  სანაცვლოდ,
სად მომიხელთე.
სად ამიმღვრიე თვალის კიდე, ყურის სარჩული,
სად გეგულები.
როცა უკუღმა სიზმარი ვნახე,
მაშინ ვისწავლე ძილით თამაში,
როცა მეძინა სათამაშო სიზმარი ვნახე,
გაღვიძებამდე ვერ გავაჩუქე.
ნეტავ  ეს სხვებმა თუ დაინახეს,
რა დამაბრალეს.
რა დამაწიეს ზურგში სიტყვა თუ ქვის სიმძიმე,
მაინც გავჩუმდი.
რაღა აზრი აქვს დამკარგეს თუ შევუნარჩუნდი.
ახლა შენ გისმენ
და მოგიწოდებ:
ქარო აჩქარდი,
ქარო არ ჩადგე დღეების მიღმა,
რომლებსაც ვეღარ დავემშვიდობე
და ვუძღვნი ლექსებს დაუკითხავად.